Smaki Podrozy

fotki 4

2011-07-17T18:13:00.000+02:00

Adios Mexico, Bienvenido Miami

2011-07-17T17:02:00.000+02:00

Ostatnie dni na riwierze Maya były upalne. Co prawda przyzwyczailiśmy się już do pogody meksykańskiej, ale o ile pierwsze dni pobytu były trochę pochmurne co dawało nam wytchnienie, o tyle 2 ostatnie to była lampa non-stop. Podczas pobytu Bartkowi zeszła skóra z pleców i zdążył ponownie się opalić. Na plaży powstało kilka potężnych zamków i budowli z piasku, które codziennie niszczył wieczorny przypływ a dziewczyny wypróbowały wszystkie drinki z długiej listy w barach. Nawet iguany się już przyzwyczaiły do naszej obecności i niechętnie schodziły nam ze ścieżek. Ostatniego dnia, przed udaniem się na lotnisko odwiedziliśmy jeszcze polską haciendę w Cancun. Wygodny, kameralny pensjonat pośrodku gęstego tropikalnego ogrodu to pomysł na oryginalny wypoczynek w Meksyku. Właścicielami i twórcami haciendy są Jerzy i jego meksykańska żona. W pensjonacie jest basen, siłownia a nawet autentyczna indiańska łaźnia parowa, gdzie szaman odprawia swoje rytuały. Bujanie się w hamaku przed pokojem w takim otoczeniu to inny pomysł na wakacje niż leżenie na plaży w hotelu all-inclusive. Właściciele oferują atrakcyjny pakiet pobytu w swojej haciendzie połączony ze zwiedzaniem okolicznych atrakcji turystycznych. Pomysł na pewno warty rozważenia.
Wieczorem polecieliśmy do Miami, wynajęliśmy samochód na lotnisku, w drodze do hotelu zaliczyliśmy pierwszy hamburger na amerykańskiej ziemi, pyszny jak zwykle i udaliśmy się na zasłużony odpoczynek. Rano wybraliśmy się na farme aligatorów w Homestead na pograniczu parku Everglades. Najpierw zobaczyliśmy wątpliwej jakości pokaz z gadami, gdzie pracownik parku zabawiał się z dwumetrowym samcem z bagien. Marne to było i mało emocjonujące. Potem wsiedliśmy na łódź napędzaną z tyłu wielkim śmigłem. Naszym kierowcą był starszy, długowłosy, szczerbaty, chudy jak patyk mieszkaniec Południa. Na uszach mieliśmy słuchawki z uwagi na ogłuszający ryk silnika. Przejażdżka łodzią po bagnach dostarczyła nam dużo frajdy a lejąca się spod burty woda skutecznie na kwadrans nas odświeżyła. Upał w Miami był równie wielki jak w Meksyku, choć na szczęście wilgotność była mniejsza i człowiek nie czuł się jak mokra ścierka chwilę po opuszczeniu klimatyzowanego samochodu. W południe pojechaliśmy do Miami Beach zobaczyć tą słynną plażę. Długa na kilka kilometrów, szeroka na kilkaset metrów. Jak na plażę w centrum metropolii całkiem okay. Niestety żadnych drzew i ucieczki w cień przed palącymi promieniami słońca. Ratowniczek w stylu Baywatch też nie zauważyłem. Ocean Drive w tym miejscu robi wrażenie. Nadmorska promenada pełna jest restauracji i knajp w budynkach z początku XXwieku. Przeszliśmy się dzielnicą wybudowaną w stylu Art Deco, zjedliśmy lunch w restauracji w hotelu Carlyle z widokiem na wydmy i zrobiliśmy zdjęcie pod zegarem Miami Beach. Było czwartkowe popołudnie a dzielnica tętniła życiem, turystami, plażowiczami i młodymi ludźmi lansującymi się w fajnych sportowych wozach. Pozostały czas w Miami dziewczyny wykorzystały na shopping. W piątek wieczorem, bez większych przygód opuściliśmy Florydę i po ośmiu godzinach lotu byliśmy w Europie. Wakacje dobiegły końca.

fotki 3

2011-07-12T17:01:00.000+02:00

Chichen Itza

2011-07-12T16:39:00.000+02:00

Nastąpiło kilka dni upalnych przerywanych chwilowym przejściem czarnej chmury z której przez kilka minut popadał orzeźwiajacy deszczyk. Wykorzystaliśmy to żeby trochę się opalić i dokończyć czytanie książek. Moja ma 900 stron ale zbliżam się już do końca. Wczoraj pojechaliśmy na całodniową wycieczkę do Chichen Itza. Od nas to spory kawałek, bo ponad 200kilometrów. Na szczęście drogi w Meksyku są dobrej jakości, momentami są to dwupasmowe drogi szybkiego ruchu a do tego jest na nich bardzo mały ruch, mimo że paliwo jest dwukrotnie tańsze niż w Polsce. We wsiach dużo jest betonowych garbów, tzw. śpiących policjantów a tacy prawdziwi co jakiś czas mają rozstawione punkty kontrolne, gdzie trzeba zwolnić, czasem zatrzymać się i dać się przeszukać. Wojsko ma na drogach ustawione podobne punkty. Po drodze zatrzymaliśmy się w prywatnej wytwórni tequili. Jak nam wyjaśnił Jerzy, nasz przewodnik, nazwę tequila moga posiadać tylko produkty, które są wyrabiane w mieście Tequila i posiadają odpowiednią licencję. Coś jak prawdziwy szampan. W wytwórni, którą zwiedzaliśmy alkohol wytwarzany jest identycznie jak tequilaa, ale ponieważ nie ma wykupionej licencji, nie może się tak nazywać. Jego nazwa to więc Destilada Agave Azul. Wytwarzany jest w 100% z niebieskiej agawy. Smakuje wybornie, zwłaszcza najlepszy rodzaj, bursztynowy, który leżakuje kilka lat. Po południu dojechaliśmy do Chichen Itza, która została uznana w 2007 jako kolejny współczesny cud świata. To kompleks archeologiczny, ruiny miasta Majów. Najważniejsze i najlepiej odrestaurowane budowle to oczywiście Piramida Pierzastego Boga ( w języku Majów - Kukulcan), zwanego też zamkiem. Wznosi się pośrodku olbrymiego placu, dziś porośniętego trawą, ale w czasach swojej świetności były to plac wyłożony kamiennymi płytami. Piramida ma po 91 stopni z wszystkich 4 stron i platformę na szczycie, co łącznie daje liczbę 365dni w roku. 2 razy w roku, w marcu i wrześniu, refleksy świetlne od słońca powodują, że kamienne poręcze schodów zamieniają się w migoczącą postać węża, na wiosnę zstępującego na ziemię a na jesieni wstępującego do nieba. Kolejna imponująca budowla to największy w Meksyku plac do gry w pelotę, pałac tysiąca kolumn, obserwatorium astrologiczne oraz budynki w których mieszkali najwięksi kapłani. Na terenie Chichen Itza znajdowalo się 5 wielkich cenot (naturalnie powstałych otwórów w wapiennej skale, wypełnionych słodką wodą). Najważniejsza cenota nosi nazwę Xtoloc i ma głebokość 35 metrów i szerokość 60metrów. Teren wykopalisk rozbrzmiewa gwarem, ponieważ obstawiły go setki kramów miejscowych handlarzy oferujących tysiące pamiątek. To jeden wielki kolorowy bazar. Handlarze zwracają uwagę na siebie wydając grożne pomruki imitujące ryk jaguara, przez małe drewniane piszczałki. W drodze powrotnej z Chichen Itza zatrzymaliśmy się na obiad i chwile relaksu w cenocie Ik-Kil. To głęboka na 60metrów naturalna dziura w ziemi, do której doprowadzono wykute w skale schody. Woda w niej jest ożywczo chłodna, ze ścian zwisają pnącza, leją się małe strumyki wody. Wrażenia pobytu w wodzie na dole takiej ogromnej studnio są niesamowite. Zapadał już zmrok kiedy zajechalismy jeszcze po drodze do starego, kolonialnego miasta Valladolid, żeby choć na chwilę przejść się po głównym placu w centrum miasta, obejrzeć katedrę a także zakon z XV wieku. W drodze powrotnej do hotelu, już w nocy rozpętała się potężna burza z błyskawicami. Dziś od rana znów praży słońce. To nasza ostatnia noc na riwierze Maya, jutro odlatujemy do Miami.

fotki 2

2011-07-09T22:24:00.003+02:00

Xcaret

2011-07-09T21:53:00.004+02:00

W Xcaret bylem pierwszy raz równo 10 lat temu. Bardzo mi się podobało. Rewelacyjne miejsce na spędzenie dnia a finałowe przedstawienie w amfiteatrze pamiętam do dziś. Meksykanie potrafili dać show, w którym sławili swój kraj, przy czym nie było to nadęte i patetyczne, jednak dawało poczucie dumy i radości z bycia Meksykaninem. Nic dziwnego , że na koniec cały amfiteatr, pełen przecież obcokrajowców, wykrzykiwał głośno i z przejęciem Viva Mexico. Wspaniały nastrój, świetne widowisko. Od tego czasu, jak czytam w folderze, trochę Xcaret rozbudowano. Doszły nowe atrakcje, park jest trochę większy. No i ludzi jest pełno, rano do wejścia płynął nieprzebrany strumień ludzi z wszystkich możliwych hoteli na Riwierze Maya i oczywiście z Cancun. Nasz przewodnik z autokaru poinformował nas, że park przyjmuje do ponad 7 tysięcy turystów dziennie. Dziś było około 5 tysięcy. Sodoma i Gomorra. Jeśli ktoś chce wypoczywać sobie spokojnie na piaszczystej plaży pod palmą kokosową w ciszy i spokoju niech się tu nie pcha za żadne skarby. Najważniejsza atrakcja to oczywiście spływ podziemną rzeką w masce z rurką i płetwami. Chłodna rzeka to prawdziwa rozkosz w porównaniu z żarem lejącym się z nieba po wyjściu z wody. Przechadzające się majestatycznie po otoczonej głeboką fosą wyspie cętkowany jaguar i czarna puma budzą respekt. Małpy na drzewach powyżej psocą zrzucając kawałki gałęzi na przechodzących turystów. W licznych jeziorkach czy zatoczkach nad plażą można popływać z delfinami a nawet rekinami. Można przejść się po dnie morskim w specjalnym skafandrze zakładanym na głowę i dotknąć płaszczki. My takie płaszczki mamy co prawda u siebie w hotelu 10 metrów od brzegu i pełno ostrzeżeń, żeby nie nadepnąć na żadną bo może ukłuć ogonem. W Xcaret jest fajne oceanarium z pięknymi okazami ryb, hodowle żółwi od maleńkich po okazy o średnicy półtora metra, hodowle ryb, plantacje orchidei, pawilon z motylami, rancho koni i oczywiście pełno papug oraz zwierzaków tutaj uznawanych za egzotyczne a dla nas jak najbardziej swojskie, czyli np. jelenie. Są też ślady dawnej cywilizacji Majów w postaci kilku pomniejszych ruin ale jest też swietnie odwzorowana wioska Majów, w której o 17tej odbywa się pokaz dawnych obrzędów łącznie ze składaniem ofiar, niezwykle barwna inscenizacja, w której szamanie noszą przepiękne pióropusze z piórami świętych ptaków Quetzali. Potem odbywa się pokaz gry w pelotę, prehiszpańską grę w piłkę a na koniec wspomniany wcześniej show. Jest jeszcze tuzin innych atrakcji, ale nie sposób zobaczyć wszystko jednego dnia. Oprócz Xcaret są jeszcze dwa inne parki tego typu w okolicy Xel-ha i Xplor. Podejrzewam, że finansowo jakoś ze sobą powiązane, bo reklamują się wspólnie i korzystają ze wspólnego transportu. Najnowszy park Xplor stawia na aktywność i sporty. Są tam zjazdy na linach z wież, wspinaczka, eksploracja podziemnych wodnych jaskiń itp. Słyszęliśmy że nad centralnym Meksykiem przeszedł huragan Arlene powodując wiele strat i kilkanaście śmiertelnych ofiar. Do nas całe szczęście nie dotarł, ale w prognozach zapowiadają cały czas burze i deszcze. Wczoraj wieczorem faktycznie mocno padało a dziś rano pokropiło i było pochmurno w parku. Powiem szczerze że nie wiem co lepsze, słońce czy deszcz. Na słońcu nie idzie wytrzymać, choć trochę opalić by się wypadało, ale pochmurne niebo przy 28stopniach gorąca jest naprawdę o wiele przyjemniejsze.

fotki

2011-07-07T19:18:00.000+02:00

Viva Mexico

2011-07-07T18:52:00.003+02:00

Tego lata polecielismy do Meksyku. Niestety przez USA. Niestety, bo jak sie okazuje ojczyzna demokracji pod pozorem ochrony obywateli pozbawia ich praw. Na lotnisku w Miami podczas odprawy imigracyjnej nasza kolezanke z dzieckiem zatrzymano do kontroli bez podania zadnych przyczyn. Mielismy kolejny samolot do Cancun tego samego dnia, ale nikogo to nie obchodzilo. Trzymali ja 2 godziny w jakiejs salce, nic nie tlumaczac, poczym zwrocono jej dokumenty i pozegnano. Tak po prostu. Gdybysmy mieli kolejny samolot godzine lub dwie pozniej nie zdazylibysmy. Na szczescie mielismy 5 godzin w zapasie, 1 h spoznil sie AirFrance z Paryza, 2h czekalismy na kolezanke, potem musielismy zmieniac terminal na odloty AA i szczesliwie udalo nam sie doleciec do Cancun. Na miejscu troche przepychanek z miejscowa mafia taksowkowa i po godzinnej jezdzie nocnej autostrada wzdluz wybrzeza w koncu zakwaterowalismy sie w naszym hotelu. Rezerwacje byly, bo troche sie tego tez obawilismy, ale widocznie limit pecha na ten dzien wyczerpalismy. Dzieciaki spaly i musielismy je wlec nieprzytomne do pokoi. A od rana Meksyk. Goraco, 95% wilgotnosci, kapiel w basenie czy morzu daje wytchnienie na kilka chwil. Zimne drinki tez. Nasze domki hotelowe polozone sa posrodku gestej tropikalnej dzungli. Zeby dojsc do ogolnodostepnych budynkow z restauracjami, lobby czy basenami trzeba
przejsc kilkusetmetrowymi kladkami przerzuconymi posrod bagien i lasow mangrowych. Zatrzymanie sie na dluzej na kladce grozi pozarciem zywcem przez komary. Obejscie calego terenu kompleksu hotelowego skladajacego sie z czterech hoteli zajmuje pewnie caly dzien. My poruszamy sie tylko w obrebie naszego hotelu i najblizszych okolic. Mamy tu miedzy innymi maly park z krokodylami, ktore sa karmione codziennie o 13tej. Jest tez park z jeziorkiem gdzie majestatycznie przechadzaja sie intensywnie rozowe flamingi. Na sciezkach co rusz wyleguja sie iguany a w krzakach
baraszkuja na drzewach coati a pod nimi mrowkojady. Calosc otoczenia zyje. Wczoraj zwiedzalismy Tulum, ruiny po miejscie Majow z epoki Toltecow. Cale szczescie niebo jest troche zachmurzone, bo kiedy na chwile wyszlo pelne slonce myslelismy ze umrzemy. Nie jest mozliwe zeby w pelnym sloncu zwiedzac czy lezec na plazy w lipcu w Meksyku. Lekko przychmurzona pogoda jest naszym wielkim sprzymierzencem na tym
wyjezdzie. Dziewczyny i dzieciaki wykapali sie w turkusowych wodach na plazy pod magicznymi ruinami w Tulum. Co ciekawe to nie tata ani chlopaki, ale najmlodszy Igor nawiazal pierwsze kontakty z plcia przeciwna wsrod miejscowej ludnosci. Byly chwile, kiedy zjezdzaly sie tu kolejne wycieczki, ze byla to najbardziej zatloczona plaza, na ktorej dane mi bylo kiedys przebywac:-) Jutro jedziemy na caly dzien do Xcaret.

Zdjecia - Gatun, San Lorenzo, Colon, Miraflores

2011-02-22T18:10:00.002+01:00

Kanal Panamski

2011-02-22T17:54:00.002+01:00

Nadszedl ostatni dzien naszej podrozy, ktorego nie zamierzalismy spedzac bezczynnie. Ostatecznie do Panamy przyjezdza sie po to, zeby zobaczyc przede wszystkim kanal panamski. Jak powszechnie wiadomo laczy on Pacyfik z morzem Karaibskim. Postanowilismy mu sie przyjrzec z obu koncow. Poprzedniego dnia jechalismy taksowka na stare miasto i dogadalismy sie z kierowca, ze w dniu dzisiejszym wynajmiemy go na caly dzien. Jak czesto bywa podczas podrozy po swiecie, jezyk rozwiazuje i serce otwiera postac dwoch wielkich Polakow – Jana Pawla II i Lecha Walesy. W tym przypadku to papiez stanowil obiekt zachwytu naszego taksowkarza, dziwnym trafem gdziekolwiek jechalismy, trasa zawsze przebiegala aleja imienia Jana Pawla II w Panamie i mijalismy tez jego pomnik przy krajowym lotnisku. Bylismy drugimi Polakami, z ktorymi nasz kierowca mial cos wspolnego, pierwszym byl rzecz jasna Papiez Pielgrzym, ktory przed laty odprawial msze na panamskim lotnisku. O siodmej rano, pol godziny przed czasem, nasza taksowka juz czekala pod obskurnym hotelem, w ktorym dane nam bylo nocowac. W pierwszej kolejnosci pojechalismy autostrada w strone Colon, na karaibskim wybrzezu – miasta owianego bardzo zla slawa ze wzgledu na przestepczosc ,biede i bezrobocie. To portowe miasto stanowi wejscie do kanalu od strony karaibskiej. Dzieli je od Panama City 85km dobra betonowa autostrada, wybudowana przypuszczalnie przez Amerykanow, w czasach kiedy do nich faktycznie nalezal sam kanal jak i pas szerokosci 10mil ciagnacy sie wzdluz kanalu. Dopiero w 1999 roku kanal, jak i sasiadujace tereny wraz z cala infrastruktura, w tym osiedlami mieszkaniowymi przeszedl w rece Panamczykow. Naszym pierwszym przystankiem byl Gatun Locks – zespol sluz, w ktore wplywa statek i gdzie dostosowywany jest poziom wysokosci wody. Bylismy tam o 9 rano i moglismy obserwowac pierwszy handlowy statek , ktory przeplywal tego dnia przez kanal. Byl to statek o chinskiej nazwie ale pod panamska bandera. Ten konkretny egzemplarz placil za mozliwosc przeplyniecia kanalem 119 tysiecy dolarow. Cena zalezy od wypornosci i stopnia zaladowania statku. Najwieksze jednostki placa ponad 300 tysiecy dolarow. Co ciekawe platnosc odbywa sie gotowka w kapitanacie portu. Cala operacja wplyniecia do sluzy, ciagniecia przez holowniki po obu stronach burty, zamykania wielkich stalowych bram powstrzymujacych napor wody, odpompowania wody w jednym przedziale i wypelnienia w drugim trwa okolo 30 – 45minut. Natomiast sredni czas przeplyniecia przez caly kanal z Pacyfiku na morze Karaibskie lub na odwrot trwa okolo 8h. W dniu, w ktorym bylismy zwiedzac, przewidzianych bylo do przeplyniecia 43 statki. Zapomnialem dodac, ze Kanal Panamski zbliza sie do okraglej swojej rocznicy, poniewaz zostal wybudowany i oddany do uzytku w 1914roku. W Gatun Locks mozna wejsc na taras widokowy i obserwowac przeplywajacy statek na wyciagniecie reki. Trzeba przyznac, ze wrazenie jest niesamowite. Kiedy juz nasz statek przeplynal, otwarto na chwile przeprawe i moglismy samochodem przejechac na druga strone kanalu i pojechac w glab ladu na cypel do San Lorenzo. Caly teren jest zalesiony gesta roslinnoscia, po drodze mijalismy nieczynna juz i opustoszala baze wojskowa, nad samym morzem. Przypominala bardziej osrodek wypoczynkowy niz obiekt wojskowy, teraz koszary, boiska, wewnetrzne drogi porastaja palmy i trawa. W koncu dojechalismy do fortu San Lorenzo, fortyfikacji z XVIw, wybudowanej na polecenie hiszpanskiego krola. Trzeba przyznac, ze miejsce na fort zostalo wybrane znakomicie. Znajduje sie na koncu naturalnego cypla, na wzniesieniu u ujscia rzeki Chagres. Rozposciera sie stad piekny widok na turkusowe wody morza Karaibskiego. Z fortu pozostaly mury, fosa, most oraz rozlegle piwnice a takze wiele pordzewialych armat. Fort ma swoja burzliwa przeszlosc, bo zostal zdobyty i zlupiony przez piratow, pod wodza slynnego Henry Morgana, ktory przez pewien czas uzywal go jako swojej bazy podczas wypraw na lupienie Panamy a pozniej wysadzil go w powietrze. Oprocz nas nie bylo w forcie zywej duszy, nie liczac kolorowych ptakow z zoltymi piorami na ogonie, ktore na pobliskim drzewie zbudowaly swoje wiszace i powiewajace na wietrze gniazda. Ciche, urokliwe , romantyczne i przywolujace na mysl burzliwe pirackie historie miejsce. Mimo zlej slawy postanowilismy pojechac do Colon rzucic okiem na miasto. Kierowca zamknal drzwi, zasunal okna i kazal uwazac. Faktycznie miasto nie zachwyca. Rozni sie od Panama City diametralnie. Niska zabudowa, betonowe bloki w wyplowialych pastelowych kolorach, brud, syf, balagan. Strach wysiadac i wchodzic miedzy podejrzanie wygladajacych tubylcow. Zreszta do zwiedzania nie ma tu nic, koloryt stanowi wlasnie kolorowe, biedne, niebezpieczne miasto. Niezwykle barwnym elementem codzinnego zycia panamczykow sa kolorowe autobusy komunikacyjne. Jezdza podobno jak chca, nie maja scisle wytyczonych tras ani rozkladow, idzie sie dogadac z kierowca. Sa wlasnoscia prywatna kierowcow, ktorzy tworza z nich male arcydziela. Pokolorowane sa w najdziksze kolory i malowidla, moze byc na nich rozebrana kobieta o kraglych ksztaltach, wierunek swojego dziecka, jakies postacie z fantastycznych komiksow czy Chrystus. Niektore maja podorabiane elementy dodatkowe jak pletwy rekina lub inne wypustki, sa oswietlone w setki migajacych zarowek, w srodku gra glosno muzyka, czasem jest telewizor i bardziej przypominaja dyskoteke na kolkach niz autobus miejski. Autobusy takie jezdza po calej Panamie ale te w Colon byly najbardziej szalone. Bylo okolo pierwszej popoludniu kiedy ruszylismy w droge powrotna do Panama City. Poczatkowo planowalismy odbyc cala podroz pociagiem pasazerskim, ktory kursuje na trasie wzdluz kanalu raz dziennie, wyrusza o 7 rano i wraca o 17 wieczorem. Doszlismy jednak do wniosku, ze z pociagu niewiele zobaczymy a i tak w Colon musielibysmy wynajmowac taksowke, wiec taniej wyszlo nas wziecie taryfy na caly dzien z Panama City. Ostatnim punktem programu byla wizyta w Miraflores Locks czyli blizniaczych sluzach jak w Gatun, tyle ze przy wejsciu od strony Pacyfiku. Ten punkt obserwacyjny z uwagi na obecnosc w stolicy Panamy jest profesjonalnie przygotowany na przyjmowanie turystow. 11lat temu wybudowany duzy, kilkupietrowy budynek z sala kinowa, gdzie wyswietlaja filmy o historii kanalu, sa tu restauracje i bary, gdzie mozna siedziec na tarasie jedzac lunch i obserwujac przeplywajace statki. My wjechalismy na czwarte pietro na deck obserwacyjny gdzie moglismy podziwiac ten sam proces wpuszczania statkow do kanalu, otwierania i zamykania sluz, jaki widzielismy rano w Gatun. Jedyna roznica jest taka, ze w Miraflores sa dwa rownolegle kanaly i jednoczesnie moga wplynac dwa statki i niezaleznie od siebie byc przepuszczone przez mechanizmy sluz. Jedno jest pewne, bedac w Panamie trzeba koniecznie wybrac sie, zeby obejrzec taki proces odprawiania statkow, bo jest to zjawisko fascynujace. Turysci robia zdjecia statkom, zaloga statkow wychodzi na poklad i robia zdjecia sobie oraz turystom. Zrobila sie trzecia popoludniu, wrocilismy do hotelu, szybki prysznic, ostatnie piwo Balboa w hotelowej restauracji i pojechalismy na lotnisko. Lot do Amsterdamu przebiegl bezproblemowo, choc wysiadl system rozrywki, co nam akurat nie przeszkadzalo bo przespalismy caly rejs, aczkolwiek po wyladowaniu w AMS dostalismy jeszcze w ramach przeprosin vouchery. I w ten sposob dotarlismy do domu. To byl fantastyczny wyjazd, szkoda, ze tak krotki w Kostaryce. Program byl napiety, wiele zobaczylismy, malo wypoczelismy. Czas na jakies porzadne wakacje....

Zdjecia - Panama, San Felipe, Amodar

2011-02-22T00:09:00.003+01:00

Panama Revisited

2011-02-21T23:40:00.005+01:00

Opuscilismy nad ranem San Jose. Odbylo sie bez zadnych problemow, jako ze dzis jest niedziela, ominely nad korki na drogach w drodze na lotnisko. Zdalismy samochod w wypozyczalni i po komfortowym godzinnym locie bylismy znowu w Panama City. Po zakwaterowaniu w hotelu, nazwy ktorego nie wspomne, bo naprawde nie warto, pojechalismy ponownie na stare miasto do dzielnicy San Felipe. Tydzien wczesniej zwiedzalismy je noca a teraz mielismy okazje podziwiac je w pelnym sloncu. A warto sie tu poszwedac po waskich uliczkach i placach. Widoki przypominaja troche Hawane, stare ruiny, fasady budynkow, wiele zniszczonych kompletnie kamienic, ale wsrod nich calkiem sporo prawdziwych perelek, odrestaurowanych ze smakiem i polotem pieknych budynkow kolonialnych, duzo restauracji, klubow, sklepikow. Nad brzegiem morza biegnie piekna promenada, czesciowo oslonieta pergola z kwiatami a pozniej biegnie szczytem murow obronnych. Zdjecia przez nas robione oddaja tylko te piekne fragmenty starego miasta, niestety jak sie odejdzie dwie, trzy przecznice dalej od plaza Cathedral zaczynaja dominowac obskurne, zniszczone kwartaly miasta. Jezdzilismy taksowkami przez rozne dzielnice Panama City. W niektorych sami taksowkarze zamykali drzwi i kazali podnosic szyby. Widoki betonowych odrapanych blokow i chaotycznych podworek przed nimi oraz stojacych w grupkach wyrostkow w podkoszulkach mogl powodowac pewne obawy. Rowniez policja spotkana na starym miescie ostrzegala przed wychodzeniem poza kwartal starego miasta i pilnowanie aparatow fotograficznych i toreb. Dominujacym i charakterystycznym elementem Panama City sa jednak wiezowce. Mozna podziwiac przepiekny skyline miasta wlasnie z San Felipe a jeszcze lepiej z wyspy Flamenco, do ktorej prowadzi waski przesmyk – Ave Amodar. Na tym waskim pasku ziemi o dlugosci kilku kilometrow, obsadzonym palmami, wiedzie droga z jednym pasem w kazda strone, oraz sciezka rowerowa i to wszystko. Natomiast na wyspie jest miejsce na parking, kilka restauracji i marine z jachtami. W knajpie polecanej z uwagi na najlepszy seafood w Panamie zjedlismy dinner i podziwialismy zachod slonca nas stolica Panamy. W Panamie nie jest juz tak drogo jak w sasiedniej Kostaryce, taksowki i jedzenie w knajpie sa w przystepnych dla nas cenach. Wydawalo sie, ze cale zycie towarzyskie w niedzielny wieczor koncentruje sie wlasnie na wyspie Flamenco. Knajpy byly pelne, tak, ze ustawialy sie do nich kolejki chetnych, na sciezce rowerowej bylo gesto od ludzi na rolkach i rowerach. Zauwazylismy, ze w Panamie istnieje moda na rasowe psy. Wiele osob przechadza sie z zupelnie jak na ten kontynent egzotycznymi psami typu terriery szkockie, wyzly, dogi, beagle i co zgroza w tych warunkach klimatycznych psami huskie. Dzis ostatni nocleg, jutro ruszamy z samego rana na wycieczke wzdluz kanalu panamskiego az do miasta Colon na wybrzezu karaibskim i zwiedzamy kilka towarzyszacych miejsc po drodze a wieczorem mamy rejs powrotny do Europy.

Zdjecia - Poas Volcano, La Paz Waterfalls, San Jose

2011-02-20T04:35:00.002+01:00

Do trzech razy sztuka

2011-02-20T04:29:00.001+01:00

Zgodnie ze stara rzymska maksyma - do trzech razy sztuka - i wlasnie przy trzecim podejsciu w koncu udalo nam sie zobaczyc kostarykanski wulkan w pelnej krasie, przy blekitnym niebie, w sloncu, dymiacy i zapierajacy dech w piersiach. Wulkan Poas bo o nim mowa, wznosi sie na wysokosc 2560m. n.p.m. Mimo ze sasiaduje w odleglosci mniejszej niz 100km. od Irazu, ogladanego wczoraj, to rozni sie szata roslinna, ktora porasta jego zbocza. Pobocza Poas przypominaja roslinnosc srodziemnomorska z dominujacymi sosnami, a glowne uprawy to kawa i truskawki. Nie omieszkalismy kupic sobie siatki swiezutkich truskawek zebranych prosto z pola i sprzedawanych przez rolnika przy drodze. Nie ma to jak swiezo zerwane z krzakow truskawki w lutym :-) W Parku Narodowym Poas sa w zasadzie dwie atrakcje - wielki dymiacy krater wypelniony turkusowa woda, oraz odlegla o 30-minutowy treking pod gore lagune, czyli jezioro powstale w starym niekatywnym kraterze. W drodze powrotnej zatrzymalismy sie przy plantacji kawy, gdzie w przydroznej kafejce mozna bylo sie napic kawy z wlasnej uprawy. Kawa kosztowala 1$ i w zasadzie byla to jedyna tania rzecz, jaka udalo nam sie spotkac w Kostaryce. Kraj jest piekny i pelen atrakcji, ale jest tez drogi a chwilami niesamowicie drogi. Nie spodziewalismy sie tak wysokich cen, okay hotele rezerwowalismy wczesniej i znalismy poziom cen, ale koszty jedzenia nas zaskoczyly. Nawet w supermarkecie, gdzie zaopatruje sie lokalna ludnosc ceny wiekszosci produktow sa porownywalne lub wyzsze niz u nas w Polsce. A w restaurach za dobry posilek mozna zostawic majatek. Oplaty za wstep do parkow narodowych tez sa wysokie i dla turystow zagranicznych wyzsze niz dla tubylcow. Wiekszosc parkow to prywatne inwestycje, zrobione na swiatowym poziomie, ale za taki standard trzeba placic. Dla przykladu pojechalismy dzis przed poludniem do La Paz Waterfalls. To rodzaj rezerwatu, polozony okolo 50km od San Jose w zalesionej dolinie. Przez park przeplywa rzeka, ktora ma 5 wodospadow, najwiekszy ma okolo 85metrow wysokosci. Znajduja sie tu tez ptaszarnia, motylarnia, piekny ogrod z orchideami, tarrarium z wezami i z zabami, olbrzymie zasiatkowane pomieszczenie z malpami. Wszystko jest znakomicie rozplanowane, zbudowane, pelne smaku i atrakcji. Cale zwiedzanie zajmuje okolo 3h i nie mozna sie nudzic a raczej kazdy chodzi z usmiechnieta geba i szeroka otwartymi oczami. Za taka przyjemnosc tzreba zaplacic wstep 35$. Pojechalismy jeszcze popoludniu do centrum San Jose rzucic okiem na tzw. "stare miasto" Zgodnie jednak z tym co przeczytalismy wczesniej w przewodniku, cos takiego w stolicy Kostaryki nie istnieje. Stare budynki zostaly zniszczone na poczatku ubieglego wieku i zastapione przez brzydka, betonowa zabudowe. To chyba najmniej atrakcyjna stolica panstwa, jakakolwiek kiedys widzialem. Z czystym sumieniem mozna ja sobie odpuscic. Kostaryki jednak nie nalezy odpuszczac. Gdybysmy mogli zostac dluzej, z checia spedzilbym tu jeszcze conajmniej tydzien. Zostalo nam do zobaczenia karaibskie wybrzeze z plazami Tortugero, ktore slynie z zolwi skladajacych jaja, warto byloby wybrac sie na poludnie od SJO, na plaze parku Manuel Antonio gdzie las tropikalny spotyka sie z Pacyfikem. I pewnie jest jeszcze wiele innych ciekawych miejsc. Kostaryka to rewelacyjna destynacja dla tych poszukujacych bliskiego kontaktu z natura, dla milosnikow sportow, dla fotografow, dla wielbicieli wakacji zarowno na plazy, w gorach jak i dzungli. To wszystko jest tutaj na wyciagniecie reki. Gdzie indziej, jadac droga, wychodza pod kola samochodu iguany, na kablu telefonicznym przy drodze kolysze sie leniwiec a przy sniadaniu towarzysza ci tukany... Pura Vida !

Pura Vida

2011-02-19T04:37:00.000+01:00

Pura Vida to najczesciej wypowiadane zdanie przez zadowolonych z zycia Kostarykanczykow. Mowia to kiedy sa zadowoleni, kiedy sie cos uda, kiedy sie witaja i zegnaja. Powodow do zadowolenia maja chyba duzo, bo trzeba przyznac ze kraj maja piekny. Przejechalismy dzis z Arenal do San Jose a nawet kilkadziesiat kilometrow dalej bo az do wulkanu Irazu. Kostaryka to mieszanina roznych regionow i klimatow. Przy tym jest to niewielki kraj, 6 razy mniejszy od Polski i mimo sredniej jakosci drog i wysokich gor mozna bez trudu w ciagu jednego dnia przejechac na drugi kraniec Kostaryki. My opuscilismy wiecznie zachmurzone okolice wulkanu Arenal, zeby jechac przez tereny uprawne ananasa, yuki i bananow. Potem zyzne tarasy uprawne sie skonczyly i zaczely sie gory, w ktorych panowala gesta jak smietana mgla i musielismy jechac 20km/h po kretych gorskich zawijasach. Potem skonczyly sie gory i wiechalismy w aglomeracje miejska wokol San Jose. Sama stolica i sasiadujace miasteczka sa bardzo rozlegle. Polozone jest w dolinie miedzy gorami i w zasadzie zajmuje kazda wolna przestrzen w dole. Przejechanie przez San Jose to meczarnia. Panuja tu niesamowite korki. A potem wspinalismy sie kreta droga az na wysokosc 3339 metrow n.p.m. zeby dotrzec do Parku Narodowego Irazu. Niezwykle, ze na tej wysokosci nadal wystepuje zielona roslinnosc, co prawda jest mniej bujna i bardziej rachityczna, niemniej jednak prawie az po sam szczyt rozciagaja sie pola uprawne, glownie warzyw. Temperatura jest tu rzeska, a w samym parku przy kraterze wrecz zimna. Sniegu sie tu jednak nie doswiadczy. To duza ulga w porownaniu z 30 stopniowym goracem panujacym na dole w San Jose. Juz od polowy wzniesienia czuc bylo zapach siarki a nasz samochod coraz ciezej sobie radzil pnac sie po gore w rozrzedzonym powietrzu. W parku mozna w zasadzie przejsc sie krotka, moze kilometrowa sciezka wzdluz dwoch kraterow. Wypelnione sa one zielono- turkusowa woda. Trzeba miec duzo szczescia zeby miec czyste niebo. Nam oczywiscie towarzyszyly chmury i mgly. Coz taka karma. Na szczycie spotkalismy Czecha, ktory dojechal tu na rowerze - prawdziwy kozak. Oddycha sie na tej wysokosci ciezko a do tego dochodza wyziewy siarkowodorowe z wulkanu. Zrobilismy wiec kilka zdjec i czym predzej wynieslismy sie do slonecznej doliny. Jutra przed nami wyprawa na kolejny wulkan Poas. Wiadomo, dzien bez wulkanu w Kostaryce to dzien stracony...
p.s. Tyle sie nagadalem, ze w Marriotach internet drogi jak cholera a tu sie okazalo, ze w najtanszym ich hotelu w SJO jest za free.

Churrasco

2011-02-18T04:29:00.001+01:00

Tak wyglada kawalek wolowego steka zwany Churrasco w kostarykanskim stylu.

Gruby na dwa palce 400g plaster miesa otoczony jest gruba warstwa tluszczu. Natomiast w srodku mieso jest miekkie i soczyste. Posypane tylko sola wydziela samo z siebie wspanialy sok. Palce lizac. A do tego smazona yuka i sos chimichurri. Ehh takie danie w polaczeniu z zimnym piwem chcialoby sie spozywac conajmniej raz w tygodniu.
A tak wyglada zadowolony gosc, ktory wlasnie zjadl churrasco.

Kto wie czy to nie ostatni nasz post z Kostaryki, bo jutro znow spimy w Marriocie w San Jose a tam kaza sobie slono placic za internet, a my placic nie lubimy. Przeciez internetowi nie placa:-)

Motylem bylem...

2011-02-18T04:01:00.000+01:00

Another day in paradise

2011-02-18T03:54:00.001+01:00

Dzis byl dzien mniej obfitujacy we wrazenia, ale i tak jestesmy wykonczeni. Wstalismy rano zeby pojechac do Parku narodowego Arenal Volcano zeby zrobic kilkukilometrowy trekking u podnoza gory. Wulkan nadal nie jest dla nas laskawy, nie chce pokazac czubeczka. Kiedy weszlismy na szlak swiecilo slonce i mielismy nadzieje, ze wiatr rozwieje chmury, ale kiedy konczylismy niestety cala gora byla zakryta i padal deszcz. A co na szlaku? Najpierw wysokie na trzy metry trawy, potem doszlismy do strefy, gdzie w 1992 roku wylala lawa i chodzilismy po skalach powulkanicznych. Na koniec wracalismy przez lasy desczowe pomiedzy wulkanem a Lago Arenal. Imponujace wrazenie robia olbrzymie drzewa Ceiba rosnace w dzungli. Najwyzsze maja po 40metrow wysokosci i licza sobie ponad 100lat. Cala trasa zajela nam ponad 2 godziny i miejscami brodzilismy po niezlym blotku posrod wilgotnej, zielonej sciany roslinnosci. Popoludniu pojechalismy do Butterfly Conservatory gdzie sympatyczna Pani pokazala nam caly cykl zycia motyli, od jajeczek wielkosci glowki od szpilki i kokonu przez etap larwy zielonej przyczepionej do liscia, prawie niewidocznej az po dlugie jak palec czarne poczwarki. A potem oczywiscie motyle we wszystkich kolorach. Jednym slowem - piekne. Tak wiec spedzilismy dzisiejszy dzien w aktywny i zgodny z natura sposob. Wieczorem moczylismy sie w naszych hotelowych goracych zrodlach i jest to nasze pozegnanie z woda na tym wyjezdzie. Zrewidowalismy nasze plany i z uwagi na mikroklimat deszczowy panujacy w okolicach Arenal rezygnujemy z wycieczki konnej do wodospadu i zamiast tego sprobujemy jutro dotrzec do wulkanu Irazu, ktorego nie mielismy wogole w planach.
Mam nadzieje, ze do czasu naszego powrotu do Polski juz sie tam ociepli:-)

Troche fauny i flory do spotkania na kazdym kroku w Kostaryce

2011-02-18T02:07:00.000+01:00

Zdjecia - Arenal, La Fortuna, rafting, Baldi Hot Springs

2011-02-17T05:20:00.003+01:00

Get Down !

2011-02-17T04:37:00.001+01:00

Zapadl wieczor. Otacza nas kostarykanska cisza, ktora jest glosna jak Marszalkowska w godzinach szczytu, z tym, ze halas ten jest przyjemny. To odglosy lasu, owadow i ptakow, swierszczy i wszelkiej innej fauny w otaczajacych nas roslinach, swiergotanie, cwierkanie, szczebiotanie. Kakofonia dzwiekow swidrujaca uszy. Dzis rano obudzil nas juz o 6tej spiew ptakow. Zreszta nie da sie tu dlugo spac, robi sie jasno przed szosta rano a zmierzch zapada rowniez okolo szostej. Chodzimy wiec wczesnie spac i wstajemy wczesnie rano. Dzis raniutko podjechal pod nas minibus z firmy Desafio, gdzie wczoraj wykupilismy rafting na Rio Toro. Dolaczyly do nas pod drodze jeszcze dwie pary oraz dwie podrozujace samotnie dziewczyny, a na koniec wsiadlo jeszcze 5 dwudziestoletnich Szwedek. Brzmi niezle prawda? Bylo jeszcze lepiej. Dojechalismy nad rzeke Toro a tam okazalo sie, ze z powodu suchego sezonu i niskiego poziomu wody, splyw Rio Toro jest niemozliwy, bo wystajace skaly sa zbyt niebezpieczne. Miejscowa elektrownia, ktora kontroluje tame i spuszcza od czasu do czasu wode, z ktorej korzystaja milosnicy gorskiego raftingu, nie byla dzis skora do wspolpracy. W tej sytuacji zapakowalismy sie do minibusa i pojechalismy kolejne 30minut dalej na rzeke Sarapiqui – rzeke trudniejsza, dluzsza, wycieczka na niej kosztowala wiecej niz ta, ktora wykupilismy. Zreszta mamy na tym wyjedzie szczescie do takich darmowych upgrade’ow. W Marriocie w Guanacaste nie placilismy za sniadania warte 25$ od lebka a w La Fortunie, gdzie obecnie spimy dostalismy na wejsciu upgrade do master suite, domku z dwoma sypialniami, kuchnia, dwoma lazienkami oraz z zewnetrznym prywatnym jaccuzi. Coz glupi ma szczescie :-) Wracajac do splywu, razem z Martinezem zrobilismy taki w Rotorua w Nowej Zelandii na rzece Kaituna. Mial stopien 5ty , wiec skoro dzis splyw mial miec stopien 3-4ty spodziewalismy sie latwej przeprawy. Jakze sie milo zaskoczylismy. Odcinek po ktorym plynelismy mial lacznie okolo 16kilometrow, w tym 45spadkow, tzw katarakt. Roznil sie tym od nowozelandzkiego, ze byl szybki , gwaltowny, techniczny z duza iloscia wystajacych kamieni. Zupelnie inny i smialo mozna powiedziec o wiele fajniejszy. Juz na pierwszym uskoku bylismy z Martinezem, bo siedzielismy razem z przodu pontonu, przemoczeni do suchej nitki. Nie bylo czasu na chwile odpoczynku, nasz opiekun Louis, ktory kierowal z tylu pontonu komenderowal co chwile forward, get down, back to position, paddle backward. Adrenalina non stop. Na ktoryms z kolejnych spadkow zderzylismy sie z innym pontonem, odbilo nas na duza skale i wywrocilo nasz ponton. Poszlismy pod wode ale szybko wszyscy sie odnalezli. Splyw byl profesjonalnie zorganizowany, plywalo wokol nas 3 gosci w kajakach gorskich, ktorzy ruszyli na pomoc, pozostale dwa pontony nas wylowily i wszystko dobrze sie skonczylo. Wrecz dodalo to smaczku do naszej przygody. Justyna, ktora bala sie dzisiejszej wyprawy i do konca nie byla pewna czy dobrze ze sie dala nam namowic, pod koniec splywu po pokonaniu wszystkich wodospadow byla z siebie bardzo zadowolona. Cala trasa zajela nam okolo 1,5h, widoki po obu stronach rwacej rzeki to olsniewajace piekne krajobrazy, gesta dzungla i roznokolorowe ptaki przelatujace nad nami. Definitywnie godna polecenia rozrywka dla przyjezdzajacych do Kostaryki poszukiwaczy aktywnego wypoczynku. Jedyny minus i to powazny to fakt, ze gosc ktory mial robic dzis zdjecia, mial zepsuty aparat i nie mielismy mozliwosci zrobic sobie zdjec. Tak wiec nie mamy zadnej niestety pamiatki w formie zdjec, wszystkie wrazenia i wspomnienia z dzisiejszego splywu musimy zachowac w naszej pamieci. Firma, z uslug ktorej korzystalismy, ma swoja siedzibe posrodku miasteczka La Fortuna, zaraz za kosciolem. Tak tez sie oglaszaja, bo okazuje sie, ze w Kostaryce nie wystepuje cos takiego jak numeryczny adres. Zazwyczaj podaje sie skrzyzowanie dwoch ulic, albo przedzial miedzy jedna ulica a druga i trzeba miec troche szczescia zeby znalezc wlasciwy adres. Pogode podczas splywu mielismy przepiekna, blekitne niebo i palace slonce. Wlasciwie wystarczylo odjechac rano 15kilometrow od wulkanu Arenal zeby pogoda zmienila sie nie do poznania. Zniknely ciezkie deszczowe chmury, przesalo siapic i wrocila tropikalna pogoda. Troche tej dobrej aury udalo nam sie przywiezc spowrotem znad splywu a piekny wulan byl na tyle laskawy, ze odslonil nam okolo 5/6 swojej wysokosci. Niestety sam czubek nadal pozostal schowany za gesta, biala mgla. Ale przynajmniej popoludniu juz nie padalo, tylko swiecilo slonce. Poniewaz tego dnia nie mielismy jeszcze dosc wody a nasza skora spieczona w Guanacaste domagala sie nawodnienia postanowilismy tylko zmienic temperature z chlodnej zimnej gorskiej na gorace termalne zrodla u stop wulkanu Arenal. Popoludnie i wieczor spedzilismy w Baldi Hot Springs, kompleksie 25 basenow wypelnionych wodami o zakresie temperatur od 30 do prawie 50stopni celciusza. W tych ostatnich trudno bylo wytrzymac dluzej niz kilkanascie minut. To byl emocjonujacy i dlugi dzien a liczymy jeszcze na podobne wrazenia w nastepnych dniach, choc polmetek juz za nami i koniec wyjazdu nieuchronnie coraz blizej...

Humming Bird

2011-02-16T23:32:00.000+01:00

A takie ptaszki towarzysza nam kiedy sie kapiemy w basenie pod naszym bungalowem. Na sniadaniu byly tez dwa male tukany, ale nie zdazylem ich uchwycic. Rano wywieszaja kolo jadalni kisc bananow i przylatuje do nich sfora kolorowych ptakow. Postaramy sie jutro zrobic kilka fotek. Wrocilismy wlasnie z raftingu po rzecze Sarapiqui. Musimy jeszcze ochlonac, bo mielismy wywrotke na jednej z katarakt, ale jednym slowem bylo ZAJEBISCIE :-)

Zdjecia - zwierzaki z Kostaryki

2011-02-16T03:24:00.003+01:00

Zwierzyniec

2011-02-16T03:19:00.001+01:00

Kostaryka to kraj slynacy z zolwi, tukanow i kwezali. Oczywiscie zadnych z tych okazow fauny nie dane bylo nam zobaczyc. Jeszcze rzecz jasna. Zawsze sa ogrody zoologiczne. Na codzien widujemy psy, koty, bawoly. Iguany spotyka sie posrodku drogi jak wyleguja sie na goracym asfalcie i kilka razy musialem ostro hamowac zeby ich nie przejechac. W okolicach jeziora Arenal spotkalismy ostronosa bialonosego, ktory, wykazal sie nadzwyczajna aktywnoscia i podbiegl do naszego samochodu, zeby pozowac do zdjec. W ogrodzie hotelowym spotkalismy koniki polne wielkosci dloni...brrr, gdyby taki wskoczyl mi na plecy mialbym stracha. Ponad naszymi glowami kraza drapiezniki, nad kwiatkami fruwaja motyle.
Dzis o poranku opuscilismy Guanacaste i udalismy sie w podroz do Arenal, jednej z najbardziej popularnych destynacji w Kostaryce, z uwagi na aktywny wulkan Arenal. U podnoza wulkanu znajduje sie olbrzymie jezioro a cala okolice porastaja lasy deszczowe. I podobnie jak bylo w Monteverde, pada tu deszcz. Wulkanu jeszcze nie udalo sie nam zobaczyc, mimo ze mamy widok z naszego bungalowu prosto na wyrzucajaca lawe gore. Jest pokryta mgla. Co wiecej spotkalismy w recepcji amerykanke, ktor przyznala sie, ze spedzila tu 3 dni i ...nie udalo jej sie zobaczyc wulkanu. Caly czas pada i gory sa osnute mgla. Coz, z natura sie nie wygra. Jutra rano ruszamy na calodniowy rafting na Rio Toro a potem liczymy na lut szczescia i laskawosc gory.

Zdjecia - Guanacaste, Hacienda Pinilla

2011-02-15T00:50:00.002+01:00

Zasluzony odpoczynek

2011-02-15T00:47:00.000+01:00

Dzis byczylismy sie na plazy i nad basenem. Po prostu zasluzony odpoczynek. Kazdemu sie nalezy, prawda ? :-) A z internetu skorzystalismy w miejscowosci Tamarindo, pod sklepem spozywczym. Bo w hotelu jest, ale za 15$, ehhhh. Slonce nas rozpieszcza, jestesmy juz czerwoni jak raki, fale w oceanie calkiem przyjemne i wysokie. W Tamarindo jest duzo surferow, ale plaza nic specjalnego. Na basenie hotelowym slyszelismy mowe polska, to nasi rodacy urodzeni w Kielcach ale od lat bedacy juz mieszkancami Kanady. Martinez podarowal im polska prase, z czego bardzo sie ucieszyli. Powoli zapada zmrok, wiec musimy wracac na impreze walentynkowa... To byl bardzo meczacy dzien na plazy, ale to przeciez jeszcze nie koniec

Zdjecia - Monteverde, Selvatura Park

2011-02-15T00:28:00.002+01:00

Zdjecia - Monteverde Canopy Tour

2011-02-15T00:24:00.002+01:00

Malpi Gaj

2011-02-15T00:20:00.003+01:00

Dzis rano bylismy wysoko w gorach a wieczorem moczylismy sie w jaccuzi nad Pacyfikiem. Ale wszystko zaczelo sie od olbrzymiej wichury wczorajszej nocy. Jak wspominalem, zaczelo padac okolo czwartej po poludniu. No coz jestesmy w gorach w rezerwacje lasow deszczowych wiec to w sumie normalne. Ale deszczyk nie byl tymczasowy, padal i padal i padal az nastala noc. Nie myslalem ze na tym wyjezdzie bedziemy marznac, a jesli juz to najwyzej z powodu klimy. Tymczasem zrobilo sie chlodno, wyciagnelismy wszystkie koce z szafy, zeby nakryc koldry. Zaczelo wiac, deszcz lal jak z cebra, drzewa szumialy, woda sciekala potokami z dachu. Wichura sie nasilala a my staralismy sie zasnac. Czulem sie jakbym byl uczestnikiem wyprawy na Mount Everest i spal w namiocie w bazie na 5tysiacach metrach a wokol szalala sniezna wichura. Najgorzej ze na 8:30 rano mielismy zabukowane atrakcje w parku Selvatura a z godziny na godzine wichura wcale nie cichla. Nastal poranek, zjedlismy sniadanie i pojechalismy kilkanascie kilometrow za miasteczko do rezerwatu lasow chmurowych w Santa Elena. Miesci sie tam kilka prywatnych parkow natury, ktore oferuja zjazdy na linach – tzw zipline, wedrowki po wiszacych mostach, przejazdki wagonikami na wyskosci koron drzew i inne atrakcje typu terraria z owadami, klatki z motylami itp. Dojechalismy do parku Selvatura i pelni obaw spytalismy sie czy pogoda, czyli deszcz i silny wiatr nie sa przeszkoda, ale obsluga sie tylko usmiechnela, mowiac, ze to przeciez normalne w lasach deszczowych. Bylo nas w grupie okolo 10osob, dostalismy kaski i uprzaz wiazana wokol bioder. Towarzyszylo nam 6 przewodnikow. Krotki instruktaz w lesie i pierwsza wspinaczka po metalowej konstrukcji, zapieli nas do liny, chwila strachu i niepewnosci i pomknelismy kolejno po stalowej linie z jednej platformy na druga gdzies w glebi lasu. Wow! Ale frajda. Justyna byla przestraszona przed pierwszym zjazdem, ale jak tylko dojechala byla usmiechnieta od ucha do ucha. Lacznie wszystkich lin i zjazdow bylo trzynascie, z czego najkrotszy odcinek mierzyl 72metry a najdluzszy rowno 1000metrow, czyli jechalismy az kilometr, w dodatku na wysokosci 150metrow. Pod naszymi nogami rozposcieral sie las. Padal deszcz co bylo uciazliwe bo bylismy przemoczeni ale rownoczesnie cala okolica byla osnuta mgla. Niesamowite bylo wrazenie jak jechalismy na linie i nie bylo widac celu. Lina ginela w gestej jak smietana mgle i jechalo sie w nieznane. Roslinnosc wokol nas genialna, gesta, intensywnie zielona, olbrzymie drzewa porosniete mchami, liany zwisajace z konarow, duze rozlozyste paprocie, po prostu wiecznie mokra dzungla. Widoki troche jak w filmie Avatar, z tym ze przebywanie tu na zywo bije na glowe kazdy film 3D. Po dwugodzinnym canopy tour, czyli zjazdach na linach po wierzcholkach drzew, zrobilismy sobie jeszcze trzy kilometrowy treking po rezerwacie, po trasie zawierajacej 8 wiszących mostów, z ktorych najdluzszy mial 157metrow. Totalnie przemoczeni wrocilismy do hotelu i chwie potem opuszczalismy juz rezerwat lasow chmurowych i rozpoczelismy podroz na wybrzeze Pacyfiku do prowincji Guanacaste. Wystarczylo odjechac moze z 5 kilometrow i opuscilismy rejon nisko wiszacych chmur i deszczu. Od razu pojawilo sie blekitne niebo a im nizej zjezdzalismy w dol zaczelo robic sie coraz gorecej. Do Monteverede nie ma dojazdu asfaltowa droga. Mozna sie tam dostac jedynie dwoma gorskimi, kamiennymi , nieutwardzonymi drogami wijacymi sie po zboczach gor. Jedna trasa wjezdalismy wczoraj od strony San Jose a druga trasa opuscilismy dzis Monteverde. To okolo 30km wyboistej stromej drogi, ale zapierajace dech widoki sa warte tego wysilku. Doszlismy z Martinezem do wniosku, ze krajobraz bardzo nam przypomina widoki z polnocnej wyspy Nowej Zelandii, z tym, ze na pastwiskach na zboczach gor pasly sie bawoly zamiast owiec a zamiast upraw kiwi sa tu plantacje kawy. Drogi w Kostaryce nie sa najlepszej jakosci, czasem sa polatane dziura na dziurze, czasem asfalt jest gladki jak stol, czasem droga zamienia sie w zwirowa, piaszczysta trase. Jakies 70% mijanych samochodow to terenowe wozy z napedem 4x4. Jest to nieodzowne aby dojechac w niektore regiony kraju. Raj dla milosnikow tego typu samochodow, zwlaszcza w porze deszczowej, kiedy niektore drogi zamieniaja sie w bagniste, rwace potoki. W prowincji Guanacaste, przez ktora przejezdzalismy dominuja wielkie rancza z bydlem. Otoczone bialymi palisadami, plaskie, przystrzyzone, wyczyszone z chwastow z zagajnikami drzew. Charakterystyczne dla krajobrazow sa tu drzewa obsypane rozowym kwiatem, przypomina to kwitnaca wisnie. Widoki przywodzily nam na mysl pejzaze z Kenii czy Tanzanii, rozlozysta sawanna z pojedynczymi, mocno rozlozystymi kopulami drzew a w tle gory. Musze przyznac, ze krajobrazowo Kostaryka jest przepiekna i bardzo zadbana. Po spozyciu zeberek wieprzowych w sosie bbq z ryzem i wszechobecna fasola w zajezdze Tres Hermanas, kilka godzin pozniej dojechalismy do Hacienda Pinilla na wybrzezu Pacyfiku. To kilkusethektarowa posiadlosc, dawne rancho wlascicieli ziemskich. Od wjazdu do hotelu jedzie sie jeszcze ponad 6km. Hotel marzenie, wybudowany w stylu hiszpanskich posiadlosci, elegancja i smak, dbalosc o szczegoly. Tu lizniemy troche luksusu, naladujemy akumulatory zanim powrocimy znow do serca kraju pod wulkan Arenal.

Slodziak kostarykanski z Monteverde

2011-02-13T01:01:00.002+01:00

Zdjecia - droga do Monteverde

2011-02-13T01:00:00.002+01:00

Tu nas jeszcze nie bylo

2011-02-13T00:30:00.001+01:00

Rano przemknelismy przez zaspane miasto na lotnisko Tocumen. Ruch na ulicach niewielki, na lotnisku tez spokojnie. Do San Jose lecielismy liniami TACA i po raz kolejny zostalismy mile zaskoczeni poludniowo- amerykanskimi liniami. Dotychczas zachwycalismy sie Lan Chile a teraz Taca pokazala klase. Niespelna godzinny rejs wykonywany jest samolotem Embraer 190, ale w przeciwienstwie do naszych maszyn ma przedzial business class, a w klasie ekonomicznej sa monitorki w kazdym siedzeniu. Stewardesy podaja ciepla kanapke i wszelkie napoje, w tym alkohole. No ale dosc o tym. Samolot zatoczyl luk nad miastem Panama, minal kanal i skierowal sie w strone Kostaryki. Kilkadziesiat minut pozniej juz znizal sie do ladowania w San Jose. Widoki z okien samolotu przepiekne. Miasto polozone jest w dolinie otoczonej zielonymi gorami. Mimo ze mamy suchy sezon, zielen jest dominujaca i wszechobecna. Lotnisko male, kameralne, pierwsza klasa, czysciutkie, odprawa bezproblemowa. Pan w wymianie walut polecil nam piwo Imperial i poinformowal ze kosztuje srednio okolo 700 kolonow (na nasze okolo 5-6PLN, ale w knajpie). W sklepie kosztowalo okolo 500kolonow. Przed lotniskiem czekal na nas juz gosc z wypozyczalni samochodow, zawiozl nas do biura, po przydlugich formalnosciach wyjechalismy naszym wozem w koncu na kostarykanska szose. Jak dotad wszystko wyglada porzadnie, organizacja sprawna, kraj bardzo przychylny turytycznie. No i pogoda nas rozpieszcza, 30stopni goraca, blekitne niebo z niewielka iloscia chmurek. Krotkie zakupy w supermarkecie zapasu wodu i piwa i pelni entuzjazmu ruszylismy w glab kraju. Trasa do Monteverde wynosi okolo 130km, ale na przejechanie jej musielismy poswiecic okolo 3h. Szosy sa jednopasmowe, sredniej jakosci, jak sie utknie za ciezarowka mozna sie wlec bardzo powoli. Ale sa tez autostrady, platne a jakze, na ktorych komfort jazdy jest troche lepszy ale tez bez rewelacji. Wies kostarykanska jak to wies, zielone pola, przy drodze stragane pelne kolorowych owocow, melony, arbuzy, mango. Ale staranne ogrodzenia, kwiaty, ladne domy co jakis czas. Znaki drogowe nieliczne, trafic jest tu trudny, my polegamy na gpsie przywiezionym z Polski i jak dotychczas trafiamy. Trzydziesci kilometrów przed Monteverde, zatankowalismy na ostatniej stacji benzynowej, skonczyla sie droga asfaltowa i zaczelismy sie piac w gore po gorzystej, kamienistej drodze. Z poziomu morza wjechalismy na wysokosc 1430m rozpetujac wokol siebie chmure pylu spod kol. Widoki bajeczne, wszedzie zadrzewione gory, zielone doliny a w oddali blekit morza. Im wyzej sie wspinalismy tym bardziej spadala temperatura i moglismy wylaczyc klimatyzacje i otworzyc okna. W koncu dojechalismy do miasteczka. Nic wczesniej nie rezerwowalismy, wiec zaczelismy krotki rekonesans po miejscach noclegowych i w koncu jak w przyslowiu, za trzecim razem trafilismy idealnie. Nasz hotelik nazywa sie Heliconia, mamy apartament na najwyzszym pietrze trzypietrowego drewnianego budynku polozonego na zboczu wgorza. Z naszej werandy mamy piekny widok na otaczajace gory, zewszad slychac swiergot ptakow. Wlasnie wybila czwarta popoludniu i zaczal padac ozywczy deszczyk. Wzgorze zasnulo sie mgla, zrobilo sie chlodno. Miejscowosc Monteverde, w ktorej sie zatrzymalismy to gorska wioska turystyczna rozlozona wzdluz kawalka asfaltowej drogi. Same hoteliki, kilka knajpek i wiele punktow tzw. information center. Miejscowosc zyje z rezerwatow lasow chmurowych, do ktorych wpuszczana jest okreslona ilosc turystow dziennie. Atrakcja sa tu podniebne kladki rozwieszone na drzewach, tzw. canopy tour, czyli zjazdy po linach z drzew, farma motyli itp. Wykorzystalismy chwile, kiedy przestalo mocno padac i skoczylismy na dinner do pobliskiego steakhouse’u. Jedzenie mialo malo wspolnego z lokalnym jadlospisem, grecka salatka i stek. Uczciwie? stek byl do niczego. Powoli przyzwyczajamy sie juz do zmiany czasu, zeszlo z nas zmeczenie a widoki i okolica ciesza oczy. Damn I’m feeling good ! :-)

Zdjecia - Panama City

2011-02-12T13:47:00.003+01:00

Panama City by Night

2011-02-12T13:40:00.000+01:00

Towarzystwo sie pospalo, choc dopiero 8 godzina wieczorem miejscowego czasu. Ale organizmy mamy przystosowane jeszcze do czasu warszawskiego, gdzie teraz jest 2 w nocy. Chetnie bym cos wrzucil na bloga, ale z oszczednosci tego dzis nie zrobie, bo okazalo sie, ze w hotelu, w ktorym najtanszy pokoj oficjalnie kosztuje $190 za dobe, trzeba jeszcze dodatkowo placic za internet okolo $15. Zdzierstwo totalne. Zreszta w tym kraju do wszystkich cen doliczaja jeszcze conajmniej dwa lub trzy podatki extra i koncowa cena nie jest juz tak atrakcyjna jak ta, ktora przyciagnela uwage. Moze z wyjatkiem taksowek. Te w obrebie miasta sa tanie, $3-5 za kurs, ale juz na lotnisko trzeba wysuplac $30. 11-godzinny przelot z Amsterdamu do Panamy City przebiegl bezproblemowo i w bardzo komfortowych warunkach. Menu co prawda musieli podmienic z rejsem do Den Passar, bo krolowaly dania indonezyjskie a ciekawostka byla informacja w karcie win, ze oferuja rowniez wina ... holenderskie Jadac z lotniska widac jakies pola, sady, bagna i lasy. I naraz zza tych lasow wyrasta ...tez las, ale wiezowcow. Robia wrazenie strzeliste drapacze chmur wyrastajace zza sciany zieleni. Do centrum wjezdza sie wiaduktem posrodku zatoki, daleko w morzu widac statki stojace na redzie czekajace na wplyniecie do Kanalu Panamskiego. Centrum zabudowane jest wiezowcami, ale nie biurowymi tylko mieszkalnymi, pierwszych kilka kondygnacji stanowia parkingi a wyzej to apartamenty. Wzdluz waskich uliczek knajpy, sklepiki, butiki. Duzo siecowych miedzynarodowych sklepow, fastfoodow, stacji benzynowych. Ogolnie wyglada to wszystko calkiem przyjemnie i porzadnie, dosc nowoczesnie. Pojechalismy sobie wieczorem na starowke, do dzielnicy San Felipe. To taki polwysep w miescie gdzie pozostala stara zabudowa kolonialna, urocze kamienice z dlugimi balkonami na szerokosc fasad i kryte czerwona dachowka, oczywiscie jak w kazdym poludniowo i centralno amerykanskim panstwie Katedra z placem i mniejsze kosciolki w sasiedztwie. Jest tu tez imponujacy gmach Palacu Sprawiedliwosc, Teatr Narodowy i nadmorski krotki deptak z fantastycznym widokiem na skyline nowoczesnego centrum po drugiej stronie zatoki. Co sie rzucilo nam w oczy to mala ilosc turystow ale rowniez tubylczej ludnosci. Niektore mijane knajpki swiecily pustkami a slabo oswietlone uliczki wygladaly jak wymarle. Niestety im dalej od atrakcji turystycznych to stare budowle przypominaly ruiny, zupelnie jak na starowce w Hawanie. Na przywitanie z Panama wypilismy po lokalnym piwie Atlas, ale smakowalo jak siki i bedziemy probowac dalej, zeby odnalezc lepszy smak Panamy  Przysmakow lokalnej kuchni jeszcze nie probowalismy bo KLM nakarmil nas tak dobrze, ze nie chce sie jesc. Jest cieplo, ale bez przesady, kiedy wyladowalismy okolo 5tej po poludniu bylo 30stopni ciepla ale nie bylo tego czuc az tak bardzo jak np. w Azji. Wieczorem moze spadla temperatura o kilka stopni, ale mysle ze bliskosci morza a w zasadzie bliskosci dwoch Oceanow, Pacyfiku i Atlantyku sprawia, ze nie czuc upalow i pogoda jest komfortowa. Jutro znow zrywamy sie wczesnie rano, bo o osmej lecimy do San Jose. Moze beda mieli tanszy internet?

Przed Wyjazdem

2011-02-10T18:39:00.001+01:00

Bylismy na polnocnym krancu Ameryki na Alasce, bylismy tez na przeciwleglym koncu kontynentu w Tierra del Fuego. Nadszedl czas aby zawitac w sam srodek Ameryki. Tym razem celem naszej wedrowki bedzie Kostaryka. Costa Rica czyli tlumaczac z hiszpanskiego bogate wybrzeze uchodzi za kwintesencje obu Ameryk pod wzgledem bogactwa flory i fauny. Postaramy sie przynajmniej czesc walorow tego niewielkiego panstwa obejrzec na wlasne oczy. W podroz wybieramy sie z wyprobowanym skladzie, w ktorym podrozowalismy w 2008roku po Peru - dos Martines i Justyna. Trudno uwierzyc ze minelo juz 2lata od ostatniego wspolnego wyjazdu, wciaz mam przed oczami widok Machu Picchu skapanego we wschodzacym sloncu. Bedzie okazja posluchac znow hiszpanskiego, ktorego nadal ni w zab nie rozumiem, ale Martinez bedzie mial okazje sie pochwalic kilkoma wyuczonymi zdaniami i slowkami:-) Do Kostaryki chcemy dostac sie przez Paname, do ktorej wrocimy na 2 dni na koniec naszej wyprawy, zeby rzucic okiem na slynny kanal dzielacy oba kontynenty. Poczatek podrozy jutro o 7rano na lotnisku w Warszawie. Oby zdrowie, szczescie i pogoda nam dopisaly. Kolejne wpisy juz ze szlaku w miare mozliwosci dostepu do internetu...

zdjęcia 18

2010-04-25T01:55:00.000+02:00

Cam on ban - dziękujemy

2010-04-25T01:44:00.002+02:00
Podobno tulipany w Józefowie jeszcze nie rozkwitły w pełni, czekają na słońce. Przydałoby się je przywieźć z Wietnamu. Mamy nadzieję, że dziś się to uda. Dzięki staraniom biura AF w Wietnamie mamy przepisane bilety na dzisiejszy rejs z Ho Chi Minh. Musimy wcześniej tylko dostać się do HCMC z Danang. Hoi An to zdecydowanie najbardziej urokliwe miasto jakie mieliśmy okazję zobaczyć w Wietnamie. Pomyśleć, że zostało ocalone dla potomnych przez Kazika, bo ponoć rząd wietnamski zamierzał wyburzyć stare domy i wybudować tu osiedla mieszkaniowe. Dziś ściągają tu tłumy turystów, wieczorami uliczki rozświetlają się setkami kolorowych lampionów, na małej scenie przy rzece odbywają się koncerty i rozbrzmiewa tradycyjna muzyka. Hoi An ma swoje kulinarne specjalności, Cao Lau to makaron domowej roboty zalany odrobiną rosołu z kawałkami wołowiny, Wonton to chrupkie placki z odrobiną farszu polane sosem, natomiast White Rose to pierożki z wody w delikatnym, białym, prawie przeźroczystym cieście z farszem z krewetek. Zupa krem z warzyw jest słodka i mocno korzenna, natomiast pomidorowa przypomina zwykły chiński rosołek z rozprowadzonym jajkiem tylko, że pływają w niej kawałki pokrojonego pomidora. Zupełnie inne smaki niż u nas. Ale chciałoby się już zjeść podwawelskiej nad Wisłą. Zresztą trochę podobieństw z Polską by się znalazło. Np. w Hoi An codziennie o świcie budzi nas pianie koguta, pieje równie dobrze co te nasze. Jeśli chodzi o internet, Wietnamczycy są dobrą dekadę przed nami. Dostęp do sieci jest praktycznie wszędzie, ma go każdy nawet najmniejszy hotel, router bezprzewodowy jest na każdym piętrze. W dwóch hotelach mieliśmy nawet w pokoju na standardowym wyposażeniu normalny pecet z podłączeniem do sieci. Każda knajpa, kawiarnia ma dostęp do internetu. Oczywiście jest on bezpłatny. Wietnamczycy bardzo kiepsko mówią po angielsku i nawet jak posiadają odpowiedni zasób słów, trudno zrozumieć ich wymowę. Często trzeba dogadywać się na migi a przy zakupach nieodzowny jest kalkulator. Bardzo lubią się targować, wyjściowa cena jest dwu-trzykrotnie wyższa od ostatecznej. Kiedy byliśmy kilka lat temu z Justyną po raz pierwszy w południowym Wietnamie pozostały nam mieszane uczucia, owszem kraj ładny, egzotyczny, ze świetnym jedzeniem i ładnym morzem, ale niewiele było do zwiedzania. Zamierzałem tu powrócić tylko na krótko żeby zobaczyć zatokę Halong. Dziś z całym przekonaniem mogę polecić ten kraj jako destynację turystyczną i wypoczynkową, polecałbym zrobić 3dniowy rejs po Halong, potem dwa dni w Hue i 5dni na Hoi An i byczenie się na plaży. Gwarantuje wspaniałe wrażenia. Południe można sobie odpuścić, chyba że są maniacy wojskowi, którzy chcą się czołgać po tunelach Vietcongu pod Sajgonem. Właśnie jakiś opóźniony kogut pieje po raz kolejny, jest już jasno za oknem, pora zwlec się z łóżka pakować plecaki, upychać lampiony po torbach i iść na ostatnie, mam nadzieję, śniadanie w Hoi An.

zdjęcia 17

2010-04-24T11:42:00.003+02:00

Dzień na plaży

2010-04-24T11:39:00.000+02:00
Między Danang a Hoi An ciągnie się 30km piaszczysta plaża, szeroka na kilkadziesiąt metrów, z drobnym piaskiem i miejscami kołyszącymi się palmami. Piękną plażę doceniali już Amerykanie w czasie wojny chrzcząc ją mianem China Beach i umieszczając tu ośrodki wypoczynkowe dla swoich żołnierzy. Wynajęliśmy dziś rano skutery w naszym hotelu, który nazywa się Long Life i mamy nadzieję, że pobyt tu rzeczywiście zapewni nam długie życie. Plaża Cua Dai oddalona jest około 4km od starego miasta w Hoi An gdzie mieszkamy. Wzdłuż plaży ciągnie się droga do Danang a od niej odbijają prostopadle do morza małe dróżki, na końcu których znajduje się zazwyczaj knajpa, parking na skutery oraz wystawione na plaży parasole kryte bambusową strzechą i wygodne leżaki. Panie z knajpy donoszą na plażę zimne piwo oraz jedzenie. Po 3tygodniach jedzenia kalmarów i krewetek w najróżniejszych postaciach trudno będzie się przestawić teraz na schabowy z kapustą. Wiem jednak, że jajek nie będę jadł przez dłuższy czas, bo mamy je codziennie na śniadanie i czuję że niedługo sam zniosę jajko. Wczorajszy dzień był idealny na plażę, bo wiał silny wiatr, dzięki czemu nie było czuć za bardzo słońca, piasek też nie był nagrzany i można było sie na nim położyć. Woda idealna. Nic dziwnego, że wybrzeże Wietnamu to obecne ulubiona destynacja wypoczynkowa Japończyków, Koreańczyków i Australijczyków. Jest tu idealna pogoda, są piękne plaże i jest stosunkowo tanio. A słońce jednak opala, na co narzekaliśmy w Laosie, dziś przeglądając się w lustrze mogliśmy to naocznie stwierdzić.

zdjęcia 16

2010-04-23T02:30:00.006+02:00

Zawieście czerwone latarnie

2010-04-23T02:29:00.000+02:00
Hoi An słynie z wyrobu lampionów. Są organizowane nawet zajęcia dla turystów, gdzie można nauczyć się samodzielnie tworzyć takie lampy. Całe stare miasto obwieszone jest lampionami, które wyglądają wyjątkowo uroczo po zapadnięciu zmroku. Stare miasto, na które składa się kilkanaście uliczek położonych wzdłuż rzeki to obraz przeniesiony sprzed dwustu lat. Stare kamieniczki , świątynie, sklepiki, domy kolonialne, restauracje, które kiedyś tworzyły port rybacki Fajfo. Był częścią słynnego szlaku jedwabnego i osiedlały się tu całe rzesze kupców europejskich i chińskich. Dziś tymi uliczkami, na których nie jest dozwolony ruch zmotoryzowany, przechadzają się liczni turyści mamieni z wszystkich stron butikami, sklepami z antykami oraz licznymi zakładami krawieckimi. Na jednym z placów starego miasta stoi pomnik poświęcony polskiemu architektowi Kazimierzowi Kwiatkowskiemu, zwanego w Wietnamie Kazikiem. Przyczynił się on do zachowania Hoi An w obecnym kształcie oraz doprowadził do uznania miasta za obiekt dziedzicwta kulturowego Unesco. Był też restauratorem pobliskiego sanktuarium My Son. Do Hoi An jechaliśmy z Hue prawie 5 godzin wysoką przełęczą w górach, gdzie stoją do dziś resztki po betonowych bunkrach, skąd Amerykanie kontrolowali dolinę. Potem przejeżdżaliśmy przez Danang nad morzem, gdzie w 1965r. Amerykanie w sile 5tysięcy marines dokonali inwazji i rozpoczęła się wojna wietnamska, przez lokalną ludność zwana amerykańską. Dziś Danang bardzo prężnie się rozwija, czego Amerykanie nie byli w stanie dokonać siłą , dziś udaje m się przy pomocy pieniędzy. Danang ma piękną, długą piaszczystą plażę i powstają przy niej ekskluzywne resorty, hotele i pola golfowe. Prace konstrukcyjne wzdłuż plaży ciągną się na przestrzeni kilku kilometrów. Za kilka lat będzie tu drugie Cancun. Pogoda w środkowym Wietnamie od kilku dni jest niezmienna, temperatury przekraczają 37stopni, jest bardzo wilgotno, w południe nie da się wytrzymać na słońcu.

zdjęcia 15

2010-04-22T00:46:00.009+02:00

Cytadela

2010-04-21T13:11:00.002+02:00
Hanoi i Ho Chi Minh to tylko przedsionki do Wietnamu, taki przedsmak. Prawdziwy smak znajduje się w środku, w Hue i mam nadzieję, że również w Hoi An. W każdym razie wczorajszy dzień był pełen wrażeń i uroku, ale dzisiejszy przerósł wszelkie wyobrażenia. Każdy słyszał o Zakazanym Mieście w Pekinie, ale czy ktoś słyszał o Zakazanym Purpurowym Mieście w Hue? Jeśli nie, powinien to wziąć pod uwagę przy planowaniu kolejnych podróży. Genialne miejsce. Wyszliśmy dziś z hotelu po 9 tej rano a wróciliśmy dopiero po 4tej. Pominąwszy godzinny obiad w drodze powrotnej, to przez resztę czasu wypacaliśmy organizmy robiąc dziesiątki kilometrów po cytadeli. Żeby się do niej dostać trzeba przejść mostem na drugą stronę rzeki Song Huong. Cytadela - Kinh Thanh to założone przez cesarza Gia Long, miasto otoczone prawie czterometrowym ceglanym murem oraz kilkumetrowej szerokości fosą. Ma ponad 200lat. Do dziś zachowały się mury i wypełniona fosą woda, choć sama cytadela przeszła mocne bombardowania przez Amerykanów. Dziś tętni tu normalne życie zwykłych mieszkańców Hue, zachował się jednak prostokątny układ ulic, szerokie place, parki, stare piętrowe budynki. Perłą cytadeli jest Tu Cam Thanh - Purpurowe Zakazane Miasto - cesarska siedziba. Zakazane miasto schowane jest za kolejnym wewnętrznym murem i fosą. Wstęp do środka miał tylko cesarz ze swoją świtą. Główna brama posiada siedem bram, ale przez główną mógł przechodzić cesarz z rodziną, boczne były zarezerwowane dla generałów i ministrów a najdalsze i największe dla służby i słoni. Pięknie odtworzona jest główna brama, dziedziniec za nią oraz pierwszy pawilon.Pozostałe budynki w części głównej zostały mocno zniszczone wskutek bombardowań, natomiast trwają prace rekonstrukcyjne. Zachowały się nieliczne pawilony, tarasy, części balustrad. W znakomitym stanie zachowane zostały, bądź odtworzone boczne dzielnice Zakazanego Miasta. Mnoży się tu od ocienionych alei wzdłuż murów, z pięknie rzeźbionymi, kolorowymi bramami. Za nim znajdują się pełne przepychu świątynie, altany, ogrody. Są odrębne pałace królowej, konkubin, jest stary teatr, gdzie cesarz wraz z rodziną oglądał przedstawienia. Jest wielki sztuczny zbiornik wodny służący jako basen, a nawet budynek w stylu kolonialnym, który służył jako szpital. Jedna z najpiękniej odtworzonych świątyń to dzieło rekonstrukcyjne Polaka, niejakiego Kwiatkowskiego . Wewnętrzne mury Miasta pomalowane są na żółto, poza ten żółty kolor mężczyźni nie mieli wstępu, mogli wchodzić tylko Cesarz z rodziną oraz eunuchowie. Żadna zaś ze służek mieszkających wewnątrz, nie mogła opuszczać granicy żółtych murów. Według mnie, Zakazane Miasto w Hue jest większe od tego słynnego w Pekinie a po zakończeniu pełni prac rekonstrukcyjnych, za kilka lat będzie mu dorównywać urodą i przepychem. Na korzyść wietnamskiego Miasta przemawia to, że jest tu bardzo zielono, jest wiele parków i ogrodów i można nawet pojeździć sobie na słoniu. Można tu spędzić cały dzień podziwiając niezwykły kunszt architektów sprzed 200lat. Po wyczerpującym zwiedzaniu przeszliśmy się ulicami Cytadeli w poszukiwaniu życiodajnego płynu czyli piwa. Nic tak nie gasi pragnienia jak lekkie piwo azjatyckie. A dziś było potwornie gorąco, pot wlewał nam się dosłownie do oczu. Kiedy już prawie padaliśmy ze zmęczenia, udało mi się zaprowadzić wycieczkę do lokalnej restauracji, z której piętra mieliśmy super widok na zielone stawy wewnątrz murów cytadeli. W restauracji chyba nie widują turystów bo nie mieli menu po angielsku. Zamawialiśmy na migi, wzorując się na zdjęciach w wietnamskim menu oraz wyszukując poszczególne zwroty w przewodniku. Trafiliśmy idealnie. Dostaliśmy nemy, czyli popularne sajgonki, ale świeże. Wygląda to tak, że przynoszą nadziane jak szaszłyki kawałki zmielonego mięsa na patyku. Do tego suche, cieniutkie placki ryżowe. Na placek nakłada się mięso z szaszłyka, kawałek melona, sałaty, świeżego ogórka i ewentualnie pokruszony czosnek z chili. Placek się zwija i macza w specjalnym słono, kwaśnym sosie. Palce lizać. A potem zjedliśmy zupkę bun bo Hue. Jest to rosołek z białym makaronem i kawałkami świeżej wołowiny. Do zupy wlewa się specjalny tłuszcz dla smaku oraz dorzuca według własnego uznania zieleninę z osobnego talerza. Jest tam pietruszka, bazylia, mięta i inne zioła. Zupę doprawia się czarnym grubo mielonym pieprzem oraz sokiem ze świeżej limonki. Genialny smak. Czysta rozkosz. Piliśmy już kolejny gatunek piwa podczas tego wyjazdu, kolejny lokalny browar z Hue - Festival Beer. Przednie piwo, zwłaszcza na takie upały. Taki posiłek, dwa dania i 3 piwa to koszt około 12złotych. Taka Azja jak dziś, taki Wietnam jak dziś to jest to co tygrysy lubią najbardziej...

zdjęcia 14

2010-04-21T02:54:00.007+02:00

Going Down

2010-04-21T01:58:00.003+02:00
W poniedziałek wszystko się szybko potoczyło. Ponieważ Europa stoi i jest zablokowana i nic nowego się nie dzieje, szans na wydostanie się z Wietnamu obecnie nie ma. Wieczorem wzięliśmy ze Zbyszkiem rikszę i pojechaliśmy do biura Vietnam Airlines. 15minut przed zamknięciem biura kupiliśmy bilety na poranny lot do Hue. Powrót do hotelu, spakowaliśmy się, krótki sen i o 3:30 rano pobudka. Stara dzielnica jeszcze spala, ale przedmieścia już funkcjonowały pełną parą na bazarach. Jak w mrowisku. Lot trwał godzinę. Poprzedniego dnia jeszcze zdążyłem przez internet znaleźć nowy hotel i zamówić transport z lotniska. Kilka minut po 8 rano wysiedliśmy wczoraj przed hotelem w Hue. To niewielkie miasto w środkowym Wietnamie, liczące około 300tysięcy mieszkańców, stara stolica cesarzy z dynastii Nguyen. Zachowały się po nich stare miasto z cytadelą i zakazanym Purpurowym miastem, które mamy zamiar zwiedzać dziś. Wczoraj zaraz po przyjeździe wzięliśmy sobie 6-godzinny rejs po rzece Song Huong, ze zwiedzaniem świątyń oraz najważniejszych cesarskich grobów. Łódka którą wyczarterowaliśmy należała do rodziny, która na niej żyła. Mieli tam swoją część mieszkalną oraz przedział dla turystów. Rodzina składała się z małżeństwa z małym rocznym dzieckiem, oraz teściową, która wszystkim kierowała. Rejs rzeką Song Huong - czyli w tłumaczeniu Perfume River do najdalszej części naszej podróży trwał około 2godzin. Ten najdalszy punkt to grobowiec Minh Mang, władcy który rządził do 1840roku. Był podobno wielkim prześladowcą chrześcijan i gorącym wielbicielem konfucjonizmu. Co ciekawe, grobowiec nie oznacza wcale płyty nagrobnej czy sarkofagu.Są to całe kompleksy budynków, altan, pawilonów, harmonijnie rozłożone w wielo hektarowych ogrodach, ze sztucznie pobudowanymi stawami i strumykami. Cesarz budował sobie taki grobowiec za życia, chował tam swoich bliskich, przyjeżdżał żeby ich wspominać, tworzyć poezję, wypoczywać a na koniec również on był tam pochowywany.
Gorąco było wczoraj potwornie, pot lał się nam do oczu, skóra skwierczała a rozrzedzone powietrze falowało na horyzoncie. Na statku rodzinka wietnamska przygotowała dla nas skromny obiad, coś czego w restauracji byśmy nie zamówili. Był jakiś ostry makaron na żółto, coś chrupkiego, przypominającego smakiem krewetki, dużo zieleniny, jakieś fasolki, kapusta i do tego ryba w gęstym sosie sojowym. Bardzo proste jedzenie, nawet całkiem smaczne, choć bez zimnego piwa nie obyłoby się. Hue ma własny browar, więc przerzuciliśmy się teraz na piwo Huda. W dobrej restauracji w mieście nad rzeką butelka piwa Huda 0,5l kosztuje około 1,5złotego. Kolejnym punktem postoju była świątynia Hon Chen, umiejscowiona na wzgórzu przy samej rzece. Potem przepłynęliśmy na drugi brzeg rzeki, która bynajmniej perfumami nie pachnie, wsiedliśmy na motory i pojechaliśmy dwa kilometry dalej do Grobowca cesarza Tu Duc. To kolejny wielki kompleks, pawilonów, pałacyków nad wodą i wielu innych budynków rozrzuconych wśród sosnowego lasu wzdłuż rzeki wyłożonej wysokim kamiennym murem. Tu Duc był najdłużej panującym cesarzem w dynastii Nguyen, rządził ponad 35lat. Był poeta i romantykiem, studiował wschodnia filozofię i postanowił ze swojego grobowca uczynić bajkowy świat. Resztki tej fantazji można podziwiać do dziś. Na koniec naszej wycieczki popłynęliśmy jeszcze do Thien Mu pagoda, świątyni buddyjskiej osadzonej na brzeg rzeki Song Huong. Wybudowana w 1601 roku, znajduje się około 4km od miasta Hue. Spotkaliśmy tam trojkę turystów z Polski, też dwóch facetów i dziewczynę. Widocznie taki model polski na zwiedzanie. Po powrocie do hotelu okazało się, że w całej dzielnicy nie ma prądu. To oznacza brak klimy i brak zimnego piwa. Na szczęście niektóre miejsca miały zasilanie alternatywne z agregatorów, lub z linii pociągniętej z drugiego brzegu rzeki. Mogliśmy więc zjeść pyszną kolację we wspomnianej restauracji na rzece. Żeby się nie dać upałowi, opróżniliśmy cały minibar w hotelowym pokoju przy świetle latarki zawieszonej na klimatyzatorze, słuchając muzyki z netbooka i wspominając swoje poprzednie podróże. A kiedy zasnęliśmy, włączyli prąd i dziś jest rześko i chłodno o poranku...

zdjęcia 13

2010-04-19T16:49:00.006+02:00

Inne oblicza Hanoi

2010-04-19T16:22:00.003+02:00
U nas nihil novi. Nie ruszaliśmy się za daleko od miasta, co by trzymać rękę na pulsie, gdyby naraz się okazało, że samoloty zaczęły latać. Niestety, nadal nie ma dobrych wieści. Europa stoi. Byliśmy rano w biurze AF, ale kłębił się tam taki tłum, że postanowiliśmy przyjść później. Ruszyliśmy odkrywać, nowe nieznane zakamarki miasta. Starą dzielnicę znamy już na pamięć, poruszamy się w gęstwinie wąskich uliczek jakbyśmy się tu urodzili. Pałeczkami do jedzenia wywijamy, tak, że jesteśmy w stanie złapać komara w locie. Zaczyna już brakować restauracji i knajp, w których byśmy jeszcze nie byli. Od wczorajszego poranka wróciła pogoda. Świeci słońce, jest ponad 30stopni. Odeszliśmy dziś od starej dzielnicy i poszliśmy w kierunku pałacu prezydenckiego i mauzoleum Ho Chi Minha. Po drodze trafiliśmy na bardzo fajne miejsce, uniwersytet wybudowany w 1070roku - Van Mieu - Quoc Tu Giam. Nauczano tu przed wiekami najzdolniejszych studentów z całego kraju, posługując się kanonami Konfucjusza, któremu poświęcona jest cała budowla. Potem byliśmy na placu defiladowym przed mauzoleum Ho Chi Minha, twórcy współczesnego Wietnamu. Byliśmy świadkami zmiany warty żołnierzy w białych paradnych mundurach. Wygłupiając się przed mauzoleum wodza, zostaliśmy ostrzeżeni gwizdkiem, żeby takich rzeczy nie robić. Wódz to dla nich więcej niż święty. Otaczany jest tu kultem jednostki jak kiedyś Stalin w Sowieckiej Rosji. W pobliżu znajduje się też pagoda wybudowana na jednym pniu drzewa. Taka chatka na kurzej stopie. Hanoi poza starą dzielnicą różni się zdecydowanie. Dzielnice postkolonialne mają szerokie aleje, szpalery drzew, duże gmachy rządowe pochowane są w parkach za kutymi ogrodzeniami. To zupełnie nowe oblicze miasta, odmienne od hałaśliwego, zatłoczonego centrum. Po południu byliśmy w biurze AF, żeby się dowiedzieć, że nic nie wiadomo. Jutro musimy się stąd gdzieś wyrwać dalej. Może na jakąś plażę ?

1 month in Vietnam....

2010-04-17T14:15:00.004+02:00
No to się porobiło. Myśleliśmy, że to już koniec wakacji a tymczasem okazuje się, że to dopiero połowa. Przed nami kolejne 2 tygodnie emocjonujących przeżyć i ekscytujących wojaży po Wietnamie. Chmura pyłu z wulkanu krąży po Europie, lotniska pozamykane, pasażerowie uziemieni na lotniskach, mój pracodawca nie jest zainteresowany, żebym wracał do pracy aż do początku maja. Niedługo będziemy już mówili sprawnie po wietnamsku, a z połową lokalnych mieszkańców ulicy, przy której mieszkamy, będziemy przybijać piątki na powitanie. Fakt, że nie wszystko jeszcze zobaczyliśmy w tym pięknym kraju. Jest Sapa, obszar geograficzny na północy kraju, przy granicy z Chinami, słynący z przepięknych widoków, tarasów ryżowych i kolorowych mieszanek etnicznych. Wycieczka do Sapa trwa 4dni i 3 noce, więc już jest co robić. Następnie jednodniowa wycieczka do Parfume Pagoda 60km pod Hanoi. No a potem trzeba się przemieszczać na południe. Hue i Hoi-an, piękne, stare cesarskie miasta, znajdujące się na liście dziedzictwa narodowego Unesco. Kilka dni zwiedzania. W pobliżu Danang natomiast piękne plaże nad morzem gdzie warto przez kilka dni poopalać się w cieniu palm. No i zjazd do Ho Chi Minh, gdzie może łaskawie, wreszcie linia AirFrance zechce nas zabrać do domu. Tak przedstawia się program na najbliższe kilkanaście dni. Ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło, normalnie byśmy siedzieli teraz w samolocie, a tak jutro w południe obejrzymy sobie komfortowo Grand Prix Shanghaju emocjonując się jazdą Kubicy, może w końcu skończę czytać thriller Gerritsen, bo ciągle nie było na to czasu, no i ciągle możemy się rozkoszować kuchnią wietnamską. Póki co delektujemy się lokalnym winem Dalat...:-)

Szary wiruje pył

2010-04-16T13:17:00.003+02:00

No to wygląda na to, że wakacje nam się wydłużą. Z powodu erupcji islandzkiego wulkanu pozamykano większość lotnisk w północnej Europie i nie bardzo mamy jak wrócić do domu. Sytuacja się komplikuje i plącze jak kable elektryczne na typowym wietnamskim słupie wysokiego napięcia. I nawet 3 tygrysy nic tu nie pomogą. Czekamy na dalszy rozwój wypadków z nadal chłodnego Hanoi.

zdjęcia 12

2010-04-15T19:28:00.000+02:00

Goodbye Viet Nam

2010-04-15T19:21:00.002+02:00
Kiedy wysiadaliśmy dziś ze statku w Halong City po 3 godzinnym rejsie z wyspy Cat Ba zaczął lekko padać deszczyk. Zrobiło się chłodno,wręcz zimno. My na szczęście mieliśmy ze sobą plecaki, więc mogliśmy wyciągnąć bluzy z kapturem i długie spodnie. Wiele jednak osób przybywa do Halong Bay z Hanoi na jeden lub dwa dni zostawiając cały bagaż w hotelach. Dziś wiele osób zaraz po wyjściu z autokarów, tylko w t-shirtach i krótkich spodenkach kierowało się od razu do pobliskich stoisk, żeby kupić sobie bluzę lub kurtkę. Ceny z miejsca podskoczyły i interes kwitł w najlepsze. W czasie jazdy busem lało już porządnie. Pogoda przypominała typowe letnie wakacje nad polskim morzem , tyle że zamiast pizzy z mikrofalówki i chrzczonego tyskiego z kija, jemy tu sajgonki i pijemy piwo Tiger. Na wybrzeżu w Halong City powstaje wielkie przedsięwzięcie przypominające projekt z Dubaju, czyli budowa ekskluzywnego osiedla na sztucznych wyspach. Jakością wykonania i przepychem może nie dorównać temu ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, ale widokami na pewno go przewyższy jeśli w końcu powstanie. Panoramy setek skał wyłaniających się w oddali z morza nie da się sztucznie stworzyć. Takie miejsce jest jedno na świecie. Kiedy dojechaliśmy do Hanoi przestało na szczęście padać, ale w mieście jest chłodno, ludzie chodzą w wiatrówkach. I to w zasadzie już koniec naszych wakacji, zostaje jutrzejszy dzień na zakupy i ostatnie wałęsanie się po mieście. Wakacje były bomba, a kto czytał bloga ten trąba :-)
Na koniec coś na ząb, przepis od poznanego na statku Wietnamczyka Trana, mieszkającego obecnie w Niemczech, na spring rolls, czyli popularne sajgonki. Przepisu cierpliwie wysłuchała Justyna po niemiecku późną nocą gdzieś pośrodku zatoki Halong i spisała dla potomnych.
Składniki:
1. surowe mielone mięso (może być wołowe, wieprzowe, kurczak lub kawałki krewetek)
2. Pokrojone w cienkie piórka cebula i drobno pocięty czosnek
3. sól i pieprz
4. pokrojona w cienkie słupki marchewka
5. makaron ryżowy wymoczony we wrzącej wodzie
6. grzybki mun - włożone na noc do gorącej wody aby rozkwitły, pocięte na paski
7. kiełki soi
8. jajko całe wymieszane
9. szczypta przyprawy 5 smaków
10. glutaminian sodu
11. gotowe cienkie placki ryżowe namoczone z obu stron przez chwilę w wodzie (lub lepiej w piwie)
Wszystko wymieszać. Odstawić na 20 minut i sprawdzić smak. (można dodać w zależności od upodobań coś zielonego, np. pietruszkę).
Przygotowaną masę zawijamy w wilgotne placki ryżowe. Można je trzymać w lodówce do późniejszego usmażenia.
Smażyć na głębokim oleju na kolor złoty, żeby były chrupiące.
Do sajgonek najlepszy jest sos słodko kwaśny (dostępny gotowy w butelkach) lub z sosem rybnym, z dodatkiem kruszonego czosnku, kilku łyżek wody, cukru i soku z limonki.
Smacznego :-)

zdjęcia 11

2010-04-14T17:36:00.005+02:00

Halong Bay

2010-04-14T17:34:00.001+02:00
Dziś kontynuowaliśmy eksplorację zatoki, rano o 8mej przy śniadaniu zaniepokoił nas mały deszczyk, ale potem z godziny na godzinę pogoda się poprawiała, aż po południu w końcu wyszło słońce i okazało się, że nawet opala. Dziś wieczór po raz pierwszy podczas wyjazdu mamy zaczerwienione ręce i karki. Prawdopodobnie słońce dopadło nas na rowerach. Zanim jednak na nie wsiedliśmy pożegnaliśmy się z resztą naszej grupy i przesiedliśmy wspólnie z rodziną amerykańską na inny mniejszy statek. Zabrał nas on do przystani gdzie wsiedliśmy na tandetne, mocno zniszczone rowery. Najważniejsze że zdały egzamin, nikt się nie zabił, mimo, ze w jednym nie działały hamulce i mogliśmy się przemieszczać po wyspie i dotrzeć do wioski Viet Hai oddalonej około 4km w głębi lądu na wyspie Cat Ba. Wioska leży w dolinie otoczonej górami i składa się z jednej głównej piaszczystej drogi, wzdłuż której stoją domy, zaś wszystko wokół otaczają intensywnie zielone pola ryżu. Wietnamczycy kompletnie nie dbają o otoczenie, we wsi było brudno i niechlujnie. Przy drodze trwały jakieś prace budowlane, kręciło się kilkanaście osób, o dziwo głównie kobiet które nosiły na barkach cegły, cement i kamienie na budowę. Przewodnik z dumą pokazała nam wiejską szkołę i szpital. Ten ostatni wybudowano chyba dla postrachu, żeby nikt nie chciał zachorować. Szkoła mimo, że było południe i dzień powszedni świeciła pustkami. Wiatr tylko zamiatał liściami na podwórku. We wsi generalnie panował marazm, widzieliśmy dwie pracujące osoby, jedną z nich była stara może 80-letnia babcia wybierająca z mułu w sadzawce ślimaki do koszyka. Po godzinnej wizycie w wiosce Viet Hai powróciliśmy tą samą drogą do przystani i znowu popłynęliśmy między skałami do zatoczki, gdzie na małej platformie zakotwiczona była szopa. Tam pożyczyliśmy kajaki i przez kolejne 45minut wiosłowaliśmy wokół skał. Był to więc dziś bardzo intensywny program. Gdybyśmy tak się ruszali przez cały wyjazd pewnie byśmy nie przybrali na wadze. Po wyjściu z kajaków mieliśmy obiad na pokładzie. Posiłki serwowane na obu statkach to typowa kuchnia wietnamska z przewagą seafood'u. Jedliśmy więc krewetki, kalmary, ośmiorniczki, ostrygi i kraby. Niezłe choć w ilościach, które pozwalają coś skosztować i się najeść, ale na pewno nie przejeść. Czasem miałoby się ochotę zjeść coś więcej. Po obiedzie popłynęliśmy do malutkiej uroczej wysepki z niewielką piaszczystą plażą upstrzoną setkami muszli. Byliśmy tu zupełnie sami i mogliśmy pływać bez towarzystwa turystów z innych statków, których w zatoce Halong jest mnóstwo. Im bliżej zbliżaliśmy się do miasteczka Cat Ba tym więcej widzieliśmy na wodzie pływających hodowli ostryg. Przy samym porcie były to wręcz całe kolonie domków, zbudowanych na platformach osadzonych na pojemnikach wypełnionych powietrzem. Pod platformami znajdują się klatki w których hoduje się ostrygi i inne skorupiaki. Miasteczko Cat Ba, gdzie dziś śpimy to wielkie zaskoczenie. Definitywnie na plus. Spodziewaliśmy się małej wioski rybackiej, tymczasem okazuje się, że to całkiem fajny kurort wypoczynkowy, popularny wśród mieszkańców stolicy - Hanoi. Jest tu piękny bulwar nadmorski wysadzany palmami, dużo knajp i hoteli wzdłuż deptaka. W odległości kilkuset metrów od brzegu na wodzie znajdują się tzw. pływające restauracje, do których trzeba dopłynąć wynajętą łódką. Specjalizują się w rybach i owocach morza, które wybiera się z wielkich akwariów znajdujących się pod podłogą. My nie skorzystaliśmy, bo mieliśmy w pakiecie z hotelem kolację na ostatnim, dziewiątym pietrze. Ostatnie piętro okazało się być odkrytym tarasem z piękną, podświetloną panoramą miasteczka w dole. Ponoć na Cat Ba znajduje się wiele pięknych plaż, romantycznych zatoczek i nadal nie do końca odkrytych miejsc. Nie będziemy mieli okazji tego zobaczyć, bo jutro rano płyniemy dalej po zatoce i wracamy do Hanoi.

zdjęcia 10

2010-04-14T15:53:00.006+02:00

Droga Smoka

2010-04-14T15:50:00.002+02:00
Rano po śniadaniu podjechał pod nas autobus i dołączyliśmy do grupy, z którą będziemy spędzać czas w zatoce Halong. Mamy w grupie czwórkę facetów z Niemiec, w tym jeden jest Wietnamczykiem. Goście są z rocznika 1937-1944. Wyglądają jak załoga U-boota. Jest też kolejna para Niemców, mężczyznę przezywamy Chuckiem Norrisem, ponieważ, nie dość że jest podobny, to jeszcze opowiadał nam przy obiedzie, że był w Laosie w 1974roku. Co ciekawe nie jako żołnierz, ale jako turysta. Dalej mamy rodzinę amerykańską, rodzice plus dwójka chłopców. No i na koniec jest para Francuzów. Nie znają żadnego obcego języka oprócz swojego, ale nie przeszkadza to babce zaczepiać każdego kto się nawinie i do niego mówić. Jest wyraźnie zachwycona swoją kulturą i językiem i próbuje go krzewić na lewo i prawo, mimo, że nikt nie wykazuje zainteresowania. Przewodnikiem tej zbieraniny jest młody Wietnamczyk o imieniu Long - co podobno oznacza smoka. Long w miarę dobrze posługuje się językiem angielskim, co nie przeszkadza mu nie rozumieć czasem jak się do niego mówi. Wtedy sie uśmiecha, kiwa głową przytakująco i nawija dalej swoje na inny temat. Przy okazji wyjaśniania znaczenia swojego imienia, Long opowiedział nam, że w Wietnamie są czczone cztery święte zwierzęta, Smok, Feniks, Jednorożec i Żółw. Każdy oznacza co innego, np. żółw długowieczność, smok władzę, feniks powodzenie w interesach, jednorożec wiedzę. Sadząc po tym, że tylko żółw tak naprawdę występuje w naturze, Wietnamczycy mogą liczyć najwyżej na długowieczność. Przejazd do Halong zajął nam ponad 3h. W programie oczywiście obowiązkowy przystanek na siusiu, dziwnym zbiegiem okoliczności akurat przy wielkim sklepie z wszelkim badziewiem i cenami 2-3krotnie wyższymi niż w Hanoi. 170km drogi, które dzieli Hanoi od Halong biegnie w większości przez zabudowany teren. Praktycznie nie widać granic miedzy miastami a co charakterystyczne nie widać między nimi różnic. Każde miasto wygląda identycznie, wąziutkie fronty kamienic, dwu - trzy piętrowe, otynkowane tylko od ulicy, boki i tył są niewykończone. Najczęściej na parterze znajduje się sklep. Bałagan, brud i chaos. I tak przez 170km. Na nielicznych odcinkach kiedy wyjeżdżaliśmy poza zabudowania królowały zielone, żyzne pola uprawne. Rolnicy wietnamscy muszą mieć problemy z reumatyzmem, bo co się którego zobaczy na roli to stoi po kolana w wodzie i coś majstruje przy zieleninie. Charakterystyczne dla Wietnamu są grobowce, które umieszcza się nie na cmentarzu, tylko na swoim polu. Stoją więc pośrodku pól nagrobki, czasem pojedyncze, czasem w grupach , w większości obłożone czerwono-brązową terakotą. Dojechaliśmy do zatoki a tam stało już z pięćdziesiąt mniejszych lub większych autokarów i wylewał się tłum turystów. Ruch jak na Marszałkowskiej. W zatoce stało pełno stateczków, drewnianych, jedno, dwu, trzypiętrowych. Nie jest chyba niespodzianką, że nasz statek odbiegał wyglądem od tego, który widzieliśmy na prospektach w biurze podróży. Ale nie było też tragedii. Na pierwszym pokładzie było 6kabin i dwie u góry razem z jadalnią. Kilka osób obsługi w tym człowiek orkiestra. Kiedy weszliśmy na pokład ten gość nas witał a potem rozkładał obrusy i nakrycia. Potem podawał do stołu. Po południu zwołano wszystkich na pokaz wietnamskiego gotowania a dokładnie rzecz ujmując na żenujący pokaz krojenia ogórków i układania ich plasterkami na talerzu. Pokaz prowadził człowiek orkiestra. Turystka z Francji była zachwycona i wyrażała to oczywiście w tylko dla niej zrozumiałym języku. Potem ten sam Wietnamczyk od ogórków usiadł za sterem i poprowadził statek a następnego dnia zebrał od nas pieniądze za drinki. W zasadzie mógłby sam w pojedynkę zorganizować i poprowadzić nasza wycieczkę. No, ale w zatoce Halong chodzi przecież o magię tego miejsca i wspaniałe widoki. Jest to rzeczywiście miejsce niezwykłe. Wygląda to mniej więcej tak, jakby zalać góry turkusową wodą a potem pływać miedzy wystającymi z niej szczytami. Podobno znajduje się tu około 3000 takich mniejszych lub większych skał wystających z morza. Wrażenie jest niesamowite. Co prawda na początku wycieczki nie mieliśmy najlepszej widoczności, bo niebo było przysłonięte chmurami i dalsze góry były jakby spowite mgłą. Niemniej jednak panorama tego miejsca jest oszałamiająca. Stateczki a było ich kilkadziesiąt płynących tą samą trasą kursują między wystającymi wapiennymi skałami porośniętymi drobną roślinnością. Miejsce to zostało uznane przez Unesco jako światowe dziedzictwo kulturowe i jest to według mnie w pełni uzasadnione. Krążyliśmy tak stateczkiem między skałami aż dobiliśmy do przystani przy grocie Sung Sot zwanej Suprising Cave. No i rzeczywiście okazała się zaskakująca bo czegoś takiego się nie spodziewaliśmy. Jaskinia jest olbrzymia, składa sie z kilku komnat, wysokich na kilka pięter. Jest podświetlona na kilka kolorów, nadających jeszcze dramaturgii tego miejsca. Jest pełno stalagmitów, formacji skalnych, niektóre przypominają żółwie, węże, krokodyle co chętnie wskazują przewodnicy. W jaskini było chłodno i przyjemnie, po wyjściu znowu ogarnęło nas parne powietrze i spłynęliśmy potem. Tym bardziej doceniliśmy fakt, że po kolejnym półgodzinnym rejsie dobiliśmy do wyspy z piaszczystą plażą. Część ludzi postanowiła wspiąć się na szczyt wzniesienia na wyspie, natomiast my wybraliśmy chłodne wody zatoki i poszliśmy się przekąpać w słonym morzu. A pod wieczór nasz statek zrzucił kotwicę, mieliśmy elegancką kolację przy której Francuzka nadal próbowała nas wyedukować i rozerwać, poczym poszliśmy spać do swoich kajut. Wokół nas mieniły się światełka z okolicznych statków.

Spokój w Laos a w Wietnamie chaos

2010-04-12T16:44:00.001+02:00
Bardzo fajny zwyczaj jaki zaobserwowaliśmy w Laosie to pozostawianie obuwia na zewnątrz domu. Jest to możliwe dlatego, że po pierwsze jest tam non-stop ciepło i stopy nie marzną, po drugie bardzo dbają o czystość i podłogi są sterylnie czyste, po trzecie zaś podłogi są wykonane albo z dużych płytek ceramicznych, albo bardzo często z drewnianych lakierowanych desek. Nie dość, że wygląda to elegancko i przytulnie to fajnie się chodzi gołymi stopami po takim podłożu. Nie ważne czy w stolicy Laosu czy na prowincji, nie ważne czy hotel był parterowy czy piętrowy zawsze buty zostawały na zewnątrz. Na noc również. Dziś w Luang Prabang wychodziliśmy na śniadanie a Zbyszek szuka na chodniku przed hotelem swoich gumowych niebieskich klapek Zniknęły. Dziwne bardzo, bo w Laosie mało co ginie, a co dopiero jakieś używane proste wsuwane klapki. Konsternacja, gość z hotelu się przejął, szukał wokół hotelu, naraz patrzymy a obok budynku kilku facetów układa stoły na jakąś imprezę. Jeden z nich, jakby nigdy nic, paradował w niebieskich klapkach. Pokazujemy, że założył Zbycha klapki. On bez wzruszenia zsunął buty i wrócił do pracy. Ale na tym nie koniec. Zbyszek zostawił odzyskane klapki przed hotelem, po szliśmy na śniadanie, postanowił wrócić po nie później i je dokładnie wyszorować. Kiedy przyszedł po godzinie, w jego niebieskich klapkach paradował tym razem gość z recepcji hotelu. Wygląda więc na to, że obuwie noszone przez Zbyszka jest bardzo popularne w Laosie :-) Podstawowymi zwrotami, które bardzo przydają się w Laosie oraz powodują uśmiech na twarzy rozmówców to powitanie" sabaai dii" oraz dziękuję czyli "khawp jai" - (wymawia sie jak kopczaj). Wymawia się dziennie te zwroty kilkadziesiąt jeśli nie kilkaset razy. Laotańczycy są bardzo uprzejmi, kłaniają się, uśmiechają, składają ręce razem. W Wietnamie już tego nie ma. Przynajmniej nie w Hanoi na porządku dziennym. Tu panuje chaos, harmider, zgiełk, Laos był dla odmiany oazą spokoju. W Polsce wydarzyła się wielka tragedia. Ale w Azji mało kto o tym wie. Dla laotańskiego kelnera ważniejsze były zamieszki w Tajlandii i starcia "czerwonych koszul" z wojskami rządowymi. To pokazuje, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Skoro jestem przy kelnerze a blog ma w nazwie smaki, trzeba wspomnieć o kuchni. Jest znakomita. Jedliśmy np. Laap - tradycyjną potrawę laotańską. Jest to drobno zmielone mięso kurczaka, wołowe lub wieprzowe z posiekana bazylią, czosnkiem , mietą, sokiem limonkowym i innym przyprawami. Jest lekko wilgotne, podawane ciepłe. Można jeść z białym ryżem. Ryż podawany jest albo gotowany na parze albo tzw. bardzo popularny sticky rice. Podaje się go w bambusowych koszyczkach z pokrywką. Co ciekawe każde ziarenko jest co prawda oddzielnie, ale całość jest bardzo klejąca. Trudno nabrać taki ryż widelcem czy pałeczkami. Trzeba go brać palcami i formować w kulkę a potem dopiero maczać w jakimś sosie. Zamówiliśmy też kiedyś sałatkę z papaji. Oczekiwaliśmy owocu pomarańczowego i znajomego smaku. Tymczasem przypominało to widokiem posiekaną białą cebulę, z kawałkami pomidorów. W smaku było łagodne i chrupkie w jakiejś marynacie o smaku limonki i czosnku. Okazało się, że sałatka jest z tzw. zielonej papaji. Było to nader smaczne . Najbardziej chyba popularnym daniem jest jednak noodle soup, Laotańczycy jadają ją na śniadanie, obiad i kolację. Robią znakomite smażone ryby, wyśmienity ryż z dodatkami, zapiekane pierożki w cieście z mielonym mięsem i np. trawą cytrynową. Żeby nie było, że jedynym płynem jaki przyjmujemy jest piwo Lao, to oczywiście informuję, że pijamy bardzo często soki ze świeżych limonek oraz mleczko kokosowe. I żeby nie było, że tylko Laotańczycy świetnie gotują, wietnamska kuchnia jest równie genialna. Właśnie wróciliśmy z kolacji w knajpie w Hanoi. Kalmary smażone w cieście na głębokim tłuszczu w sosie ananasowym to było coś cudownie pysznego. Jeśli chodzi o ceny to piwo w knajpie w Laosie kosztuje około 8000-10000Kip (3zł) za butelkę 640ml. Śniadanie składające się omletu, dużej bagietki i kawy można zjeść za około 20000Kip (7zł), główne danie obiadowe kosztuje od 20000-50000Kip (7-18zł). Talerz przepysznych pierożków, o których kiedyś wspominałem kosztował 10000Kip (3zł). Niemniej jednak ceny w Laosie, w ślad za cywilizacyjnym rozwojem państwa idą w górę z roku na rok. Ceny podane w przewodniku Lonely Planet, wydanie z września 2009 są już mocno zdeaktualizowane. Dla przykładu cena biletu do świątyni podana w przewodniku wynosi 10000Kip, w rzeczywistości wrosła już o 100% i wynosi 20000Kip. Ceny hoteli rosną a ludzie zajmujący sie turystyką, wiedzą, że można coraz więcej zarobić na wycieczkach. Myślę, że za kilka lat Laos, podobnie jak i Kambodża będą zbliżone cenowo do sąsiadującej, rozwiniętej turystycznie Tajlandii. Jutro ruszamy z samego rana na trzydniowy rejs po zatoce Halong. Prognozy pogody nie są zachęcające, ale jesteśmy dobrej myśli. Dziś jak przylecieliśmy do Hanoi o 16tej, temperatura w mieście wynosiła 28stopni i świeciło słońce.

zdjęcia 9

2010-04-11T18:19:00.011+02:00

Życiodajna rzeka

2010-04-11T17:55:00.001+02:00
Mekong to życie. Żywi, dostarcza surowców, jest środkiem transportu, jest turystyczną atrakcją. Wybraliśmy się dziś slowboatem na rejs po Mekongu. Płynęliśmy prawie dwie godziny w górę rzeki i obserwowaliśmy życie na jej brzegach. Były więc na wodze mniejsze i większe łodzie transportowe, turystyczne i promy z jednego brzegu na drugi. Łodzie transportowe to bardzo długie wąskie czółna, mieszczą około 6osób w najmniejszej wersji do około 20 w tych większych . Większość, oprócz tych naprawdę prostych ma zadaszenie. Miejscowi w rzece łowią ryby, a na jej błotnistych brzegach zbierają różnego rodzaju rośliny, między innymi niezwykle popularne w laotańskiej kuchni ziele, tzw. Morning Glory (wodny szpinak). Jadamy to często w noodle soup, choć ja przecież szpinaku nie tykam ;-) Co ciekawe ta roślina jest zakazana w wielu krajach na kontynencie amerykańskim i europejskim, ponieważ szybko się rozprzestrzenia i stanowi zagrożenie dla istniejących ekosystemów. Wody Mekongu służą również miejscowej ludności jako pralnia. Namydlają i uderzają ubraniami o skały a potem je suszą w słońcu. Sami też się kąpią w jej odmętach. Widok Laotańczyka namydlającego się i spłukującego wodą to normalność. Tak zresztą jest pewnie na wszystkich innych rzekach Azji, podczas spływu Nam Son na dętkach widzieliśmy takie same sceny. Mekong gasi pragnienie bydła, mijaliśmy małe stada bawołów, które brodziły brzuchami w przybrzeżnej wodzie i piły wodę. Jak wspomniałem Mekong dostarcza surowców, całe brygady pracują przy wydobywaniu żwiru z dnia, przerzucają go z łódek na ląd a dopiero tam koparka ładuje żwir na ciężarówki. W innych częściach rzeki widzieliśmy ludzi w charakterystycznych słomianych czapkach stojących po pas w wodzie i przepłukujących drobny żwir w poszukiwaniu rzadkich kamieni półszlachetnych. Rzeką spławia się również drewno. Bez rzeki nie byłoby tu życia. Mniej więcej w 3/4 drogi w górę rzeki przybiliśmy do brzegu, żeby zatrzymać się na pół godziny w Ban Xang Hai tzw. Whisky village. Jak nazwa sugeruje, wioska słynie z pędzenia bimbru, o tyleż charakterystycznego, że do każdej flaszki z wódką wrzucają jakiegoś skorpiona, żmiję lub innego węża albo innego ohydnie wyglądającego stwora. Ładnie wyglądać może to w przeszklonym barku ale nadaje się do picia chyba tylko dla mocno zdesperowanych...albo koneserów. Wioska żyje z handlu nie tylko lokalnym 50% alkoholem, ale również tkanymi w warsztatach we wsi szalami i ubraniami. Po kolejnych 20minutach płynięcia łodzią dobiliśmy do wysokiej skały, w której znajduje się grota wypełniona setkami figurek Buddhy. Są to tzw. jaskinie Ou. Jedna znajduje się kilkadziesiąt metrów nad ziemią, do drugiej trzeba się wspiąć 250stopni w górę. Jest większa, ale mniej okazała, ma za to przepięknie rzeźbioną starą bramę wejściową. Rejs powrotny do miasteczka Luang Prabang po spokojnych wodach Mekongu był bardzo monotonny i głowy nam się kiwały na boki ze zmęczenia. Justyna na pożegnanie z Laosem udała się na godzinną aromoterapię w ekskluzywnym Spa Garden gdzie poddała się nacieraniu wonnymi olejkami i delikatnym, relaksującym masażom. My ze Zbyszkiem żegnaliśmy się z Mekongiem spoglądając na jej wody przy butelce zimnego Lao. Jutro czeka nas dzień bez specjalnych atrakcji, przemieszczamy się i w południe lecimy do Hanoi. Przygoda z Laosem dobiega końca. Piękny kraj, przyjazny, z fantastycznym jedzeniem, polecam wszystkim ciekawych Świata.

zdjęcia 8

2010-04-11T11:12:00.009+02:00

Leją nas

2010-04-11T11:12:00.008+02:00
Wczoraj pospaliśmy ździebko dłużej. Nasz hotel nie ma szyb w oknach, tylko moskitiery, kraty oraz drewniane okiennice. Żeby móc efektywnie wykorzystać klimatyzację zamknęliśmy okiennice, efektem czego nie widać, czy na zewnątrz jest jeszcze ciemno czy już jasno. Moglibyśmy w ten sposób przespać cały dzień. Wstaliśmy jednak i przeszliśmy się nad bulwar nad Mekongiem, który jest oddalony może 300metrów od naszego hotelu żeby zjeść śniadanie w jednej z licznych tam restauracyjek. W drodze powrotnej poznaliśmy kierowcę tuk-tuka, który zgodził się nas obwieżć po kilku najbardziej znaczących miejscach do zobaczenia w Luang Prabang a potem pojechać do oddalonego o 30km. od miasta wodospadu Kuang Si. Na początku obejrzeliśmy Wat Xienthong - kompleks kilku świątyń i towarzyszących budynków, znajdujący się na samym krańcu cypla. Zespół świątyń powstał w XVI wieku, składa się z kilku pozłacanych świątyń oraz stup wykładanych ceramiką mieniącą się w słońcu. W jednym z budynków stoi wielki 12metrowej wysokości, pozłacany wóz - karawan pogrzebowy zawierający urny z prochami królewskiej rodziny. W innym duża kilku metrowa, pozłacana figura Buddhy. To miejsce jest najświętszym obiektem kultu w mieście. Potem pojechaliśmy do pałacu królewskiego, w którym obecnie mieści się muzeum. Nie weszliśmy do środka, bo trafiliśmy na przerwę popołudniową, za to obejrzeliśmy w sąsiednim budynku wystawę zdjęć mnichów buddyjskich podczas codziennego życia i medytacji. Mielismy też okazję zobaczyć królewską flotę samochodów. Nastarszy Lincoln z 1950 roku, ale także terenowy samochód Toyoty z 1972 roku i łódka motorowa. Wszystkie te zabytki mocno wiekowe i nadszarpnięte zębem czasu. Były to podarunki od rządu amerykańskiego i japońskiego. Wyobrażam sobie jakie mógł robić wrażenie w latach 50tych taki krążownik szos na ulicach miast w Laosie. To musiał być potwór z najstraszniejszych snów. W ogrodzie przy królewskim pałacu stoją do dziś 2 dystrybutory paliwa Shell. Rządy marionetkowego króla skończyły się po wycofaniu się Amerykanów w 1973r, i od tej pory komunistyczna Partia przejęła stery państwa i pozostając pod wielkim wpływem Chin sprawuje władzę do dziś. Czerwona flaga z żółtym sierpem i młotem to normalny widok na ulicach w Laosie. Potem pojechaliśmy do świątyni Wat Visoun, najstarszej w Luang Prabang. Datowana jest na 1513rok. Naprzeciwko niej stoi kilkunastometrowa kamienna stupa- tzw. Lotus Stupa - That Pathum) z 1514r. Było potwornie gorąco, zresztą jak co dzień odkąd tylko przylecieliśmy do Laosu. Temperatury w ciągu dnia dochodzą do 40 stopni. Co ciekawe, w ogóle się nie możemy opalić. Mimo, że nie używamy żadnych kremów z filtrem pozostajemy ledwo co liźnięci słońcem. Pogoda jest jednak strasznie męcząca więc z utęsknieniem czekaliśmy na przejazd do wodospadów położonych około 30km od miasta. Tradycją Nowego Roku w Laosie jest polewanie się wodą. Ma to symbolizować życie i pomyślność. Taki nasz Lany Poniedziałek, tyle, że polewanie zaczyna się na kilka dni wcześniej przed nowym rokiem. Nie powiem, przy tak upalnej pogodzie to bardzo ożywczy zwyczaj. Spotkaliśmy się już z polewaniem nas, głównie przez dzieci, które bez żadnej krępacji strzelały do nas z plastikowych pistoletów, albo polewało wodą z kubków i ze śmiechem uciekało. Ale apogeum polewanie przeżyliśmy wczoraj jadąc otwartym tuk-tukiem na pace przez wioski do Kuang Si kiedy naraz w wioskach po drodze grupki dzieciaków czające się przy drodze wylewały na nas całe miski wody. Będziemy mieli w nadchodzącym laotańskim Nowym Roku bardzo dużo szczęścia bo zmoczyli nas do suchej nitki kilkakrotnie. Zresztą takie praktyki są obecnie na porządku dziennym również w Luang Prabang i musimy się liczyć z tym, że idąc ulicą naraz ktoś nas poleje szlauchem. Kuang Si Waterfalls to duży teren, gdzie znajduje się jeden duży wodospad oraz kilka mniejszych kaskad. Wszystko otoczone ładnym, bujnym dobrze utrzymanym ogrodem. W kilku niższych basenach utworzonych naturalnie w wapiennej skale przez spadającą wodę można sie kąpać. Przypomina to słynne wapienne tarasy wodne w Pammukale w Turcji. Rewelacyjna ochłoda. Woda w tarasach wodnych ma kolor turkusowy. Wokół rosną bambusowe gaje. Siedzieliśmy w wodzie z godzinę rozkoszując się chłodem, aż zaczęliśmy marznąć. Schłodziliśmy się w ten sposób na kilka kolejnych godzin. W parku znajduje się też rezerwat czarnych niedźwiedzi, których widzieliśmy około dziesięciu bawiących się na specjalnie dla nich przygotowanym placu zabaw. Po tak wyczerpującym dniu i relaksie w wodach wodospadu nabraliśmy ochoty na , nie tylko zimne Lao ale i coś na ząb. Usiedliśmy w lokalnej knajpie i zamówiliśmy po misce z noodle soup kiedy dostaliśmy smsa o lotniczej katastrofie pod Smoleńskiem. W Polsce był ranek, u nas 14ta popołudniu. Pierwszą reakcją, jak zresztą pewnie większości osób, które dostają takie informacje z drugiej ręki, było niedowierzanie. Niestety okazało się to prawdą. Cóż potworna tragedia i wyobrażam sobie jak niektórzy w Polsce muszą to przeżywać, karmieni informacjami z telewizji, gazet i radia. Utwierdza mnie to w przekonaniu, że życie jest kruche i nigdy nie wiadomo co komu sądzone. Trzeba umieć korzystać z życia póki mamy na to czas i ochotę . Marzenia trzeba realizować, trzeba chwytać dzień. Rozwaga, rozsądek i planowanie swojego życia na długi czas naprzód nie zawsze się sprawdza, takie kalkulacje mogą zawieść, bo nie wiemy co nas czeka jutro i trzeba żyć chwilą. Trochę przygnębieni smutnymi wiadomościami z Polski, w drodze powrotnej otrzymaliśmy kolejną porcję wody na nasze rozgrzane ciała. Tuk-tuk wyrzucił nas u stóp góry mieszczącej się pośrodku miasta Luang Prabang. Musieliśmy wspiąć się na 100metrową górę pokonując wiele schodów i znosić żar zachodzącego dnia. Słońce powoli zamieniało się w pomarańczową kulę, rzucając żółtą poświatę na wody Mekongu. Na szczycie góry znajduję się mała świątynia buddyjska, ale tak naprawdę warto się pomęczyć i tam wspiąc po to tylko żeby podziwiać wspaniałą panoramę miasta. Kiedy schodziliśmy o zmroku ze wzgórza na głównej ulicy Sisavangvong zdążyły rozłożyć się już sklepikarki ze swoimi kramami. Codziennie wieczorem ta główna arteria zamienia się w wielki Night Bazaar, gdzie można kupić wszelkie wyroby miejscowych rzemieślników. Głównie są to ubrania, szale, papierowe lampy, rzeźbione drewniane pamiątki, biżuteria, kapcie, koszulki, pokrowce na poduszki, na chusteczki, pościel itp. Dzień zakończyliśmy kolacją w knajpie nad Mekongiem z widokiem na przepływającą wodę a potem oczywiście zgodnie z tradycją udaliśmy się na masaż, tym razem stóp. W każdym z dotychczas odwiedzonych miast na wyjeździe , byliśmy przynajmniej raz w salonie masażu, jest to przyjemność, którą trudno sobie odmówić. Nawet Zbyszek, który w zeszłym roku w Tajlandii, nie dał się namówić ani razu, teraz stał się gorącym zwolennikiem dziewczyn masujących mu stopy i kręgosłup.

zdjęcia 7

2010-04-09T19:01:00.002+02:00

Perła Mekongu

2010-04-09T19:00:00.000+02:00
Dzis mieliśmy dzień w trasie. Droga miedzy Vang Vieng a Luang Prabang wynosi około 238km. Autokar przebywa ją w 7godzin, wliczając dwa postoje. Zanim jednak wsiedliśmy do klimatyzowanego autokaru wkradła się pewna nerwowość, bo pod hotel podjechał zdezelowany autobus, bez klimy z wiatrakami z pourywanymi przewodami. Ładował coraz więcej pasazerów aż nasze plecaki zabarykadowały całe wejście do autobusu. Przez dłuższą chwilę podejrzewaliśmy kolejną ściemę, że oszukano nas i będziemy jechać tym trupem do ostatecznego celu. Całe szczęście po półgodzinnym krążeniu po miasteczku zajechał na stację autobusową w Vang Vieng gdzie czekał nowocześniejszy autokar z klimą. Odbyła się tam krótka walka o nienumerowane miejsca i okazało się, że wszystkie miejsca, co do jednego zostały sprzedane. Cały autokar to turyści, w większości młode dzieciaki po 18-20lat. Amerykanie, Anglicy, Francuzi i Niemcy. Doszliśmy do wniosku, że w dzisiejszych czasach podróżowanie stało się banalnie proste, skoro rozkapryszone amerykańskie dzieciaki mogą przyjechać sobie do Laosu, żeby przypalić marihuanę i wypić piwo. Czasy podróżników typu Arkady Fiedler, Tony Halik czy Ryszarda Kapuścińskiego w dzisiejszej dobie internetu, licznych połączeń lotniczych i autobusowych przechodzą do przeszłości. Dziś każdy, kto ma tylko ochotę może być podróżnikiem. Dzis podróżuje się w klapkach japonkach, wieczory spędza w pubach z piwem a po południu pisze się maile do rodziny i sprawdza dostępność noclegów w kafejce internetowej. Cieszyliśmy się z wyjazdu z Vang Vieng bo ta łatwość podróżowania ma też minusy. Widzieliśmy wczoraj na ulicach miasteczka zataczających się, pijanych amerykanów, na których miejscowi patrzyli z pogardą a w naszym guesthousie w nocy jacyś gówniarze z Wielkiej Brytanii, sadząc po akcencie, urządzili karczemną awanturę z biciem szkła, przewracaniem krzeseł itp. Wstyd być białym w takim momencie. Podróż autobusem przebiegła całkiem sprawnie jak na 7godzin drogi, ale nie obyło się bez przygód. Po pewnym czasie zaczęła się skraplać woda z klimatyzatora i zaczęła się lać na tylne rzędy. Na nas kropiło od czasu do czasu na nogi, co nawet było orzeźwiające ale na niektórych lała się na głowę, co nie było już przyjemne. Droga wiodła przez wysokie góry, nad urwiskami, wykutymi w zboczach przesmykami. Mijaliśmy przyklejone do zboczy wioski, biedne, liche, składające się z kilkunastu chat zbudowanych z trzcinowych ścian. Duża bieda, powypalane połacie roślinności, żeby móc uprawiać ziemię, z drugiej strony wszechobecna, zachłanna roślinność wciskająca się w każdą wolną przestrzeń. Przejazd nie jest dla tych z lękiem wysokości bo kilka momentów mogło przyprawić o zawał serca, ale ogólnie widoki były przepiękne i ktoś kto decyduje się ten odcinek pokonać samolotem dużo traci. Kiedy już zaczęliśy zbliżać się do miasteczka Luang Prabang i zostało może 10km, naraz przy wyprzedzaniu, coś w naszym autokarze zgrzytnęlo, walnęło i po kilku metrach silnik zgasł a pojazd doturlał się siłą rozpędu do pobliskiej wioski i stanął. Wśród pasażerów konsternacja, od razu zrobiło się gorąco bo klima przestała działać. Otworzyli drzwi i wszyscy wylegliśmy na zewnątrz. Przy tylnej klapie od silnika stali kierowca i dwóch jego pomagierów, podawali sobie klucze i coś próbowali odkręcać. Wyglądało to tak jakby nie mieli bladego pojęcia co robić. Justyna wogóle się nie przejmowała. Od poczatku podróży zajęta była czytaniem nowej powieśći Lisy See i stwierdziła, że jest jej wszystko jedno co się stało i gdzie będzie spać, może to być nawet pobliska chata w wiosce, poczym usiadła przy drodze i zagłębiła się w lekturze. Tymczasem minęła piąta i niedługo miał zapaść zmrok. Wspólnie ze Zbyszkiem rzuciliśmy fachowym okiem na próby naprawy silnika, wiadomo, każdy Polak to fachowiec, potem zrobiliśmy zdjęcie kompletnie łysej opony tylnej oraz stwierdziliśmy brak jednej z czterech śrub w feldze i doszliśmy do wniosku, że spędzimy tu więcej czasu niż się to wydaje. A że nie wypełniliśmy jeszcze dziennego limitu Lao na osobę poszliśmy w dół drogi zaopatrzyć sie w miejscowym sklepiku. Już mieliśmy otwierać puszki z narodowym napojem Laotańczyków kiedy dostrzegliśmy tuk-tuka obok sklepu. Po krótkich negocjacjach wróciliśmy się do autokaru, zanurkowałem w ładowni i wyciągnałem nasze plecaki poczym zanim ktokolwiek się zorientował załadowaliśmy się na pakę i odjechaliśmy do miasteczka odprowadzeni zazdrosnym wzrokiem pozostałych kilkudziesięciu pasażerów. Wiadomo, Polak potrafi :-) W miasteczku mieliśmy sporo problemów ze znalezieniem noclegu. Przede wszystkim Luang Prabang to chyba najdroższe miasto w Laosie. Dlaczego? Postaram się opisać to w kolejnych dniach, ale tak na szybko mogę napisać, że ma niesamowity urok. Zwłaszcza stara część położona w zakolu rzeki Mekong. Małe uliczki zapełnione kamienicami pobudowanymi w starym kolonialnym stylu z drewnianymi okiennicami, położone w bujnych ogrodach. Stylowe, eleganckie restauracje, winiarnie, sklepy z pamiątkami. To miasteczko to perełka, nie na darmo wprowadzona wiele lat temu na listę zabytków Unesco. Niestety jest też z tego powodu drożej niż gdziekolwiek dotąd. Zostawiliśmy Justynę z plecakami przy bulwarze nad rzeką, oczywiście z lekturą w ręku, a sami szukaliśmy przez godzinę noclegu w licznych hotelach i guesthousach. Niektóre były przepięknie wykończone, stylowo, w drewnie, z ornamentami, położone w egzotycznych ogrodach, na grubych dywanach, ale też i za słone pieniądze. Średnio cena wychodziła około USD40 za noc, ale i oferowano nam pokoje za USD65. Kolejnym powodem wysokich obecnie cen jest przypadający za 3 dni Nowy Rok w Laosie i Tajlandii. Hotele mają z tego powodu wysokie obłożenie. W końcu rzutem na taśmę znaleźliśmy całkiem przyzwoity nocleg w hotelu oddalonym około 100m. od bulwaru nad Mekongiem, Budynek schowany jest w głębi podwórka ma wszystkie zalety na których nam zależało i kosztuje tylko USD20 za noc. Jutrzejszy dzień przeznaczamy na dalszą penetrację miasteczka i zwiedzanie licznych świątyń.

zdjęcia 6

2010-04-08T17:57:00.010+02:00

Między nami jaskiniowcami

2010-04-08T17:54:00.002+02:00
Niby jesteśmy na wakacjach a tyle jest atrakcji, że trudno znaleźć czas, żeby zasiąść i coś napisać albo wrzucić zdjęcia. Mimo, że zmrok zapada już około 6tej wieczorem, to wtedy zazwyczaj jesteśmy na masażu a potem udajemy się na kolację. Dziś wyczailiśmy fajną knajpkę na końcu miasteczka, która położona jest nad samą wodą. Wykryliśmy ją ze Zbyszkiem po południu w poszukiwaniu zimnego Lao. Kiedy udaliśmy się tam wieczorem z Justyną odbywała się tam jakaś impreza firmowa na kilkadziesiąt osób. Udało nam się zająć jedyny wolny stół. Zupełnie przypadkowo mieliśmy folklorystyczny wieczór z tańcami laotańskimi. Najpierw były występy dziecięcego zespołu a potem wszyscy na sali uderzyli w tany. Oprócz nas niestety. Byliśmy gotowi ze Zbyszkiem pokazać krakowiaka i inne przytupańce ale raz, że było za gorąco i pot lał się nam po plecach a dwa, że brakło nam śmiałości... Ahh ten brak śmiałości, ile ciekawych rzeczy mogłoby się wydarzyć gdyby nie ta drobna przywara, zwłaszcza że połowa bawiących się osób były to kobiety :-) Dziś dzień jaskiniowca, bo od rana do południa zwiedzaliśmy właśnie jaskinie. Cóż, po wczorajszym opisie ktoś mógłby sobie pomyśleć że Vang Vieng to tylko imprezy suto zakrapiane alkoholem nad rzeką. Tymczasem okoliczne góry kryją wiele pięknych niespodzianek. Zaczęło się jednak od komicznej sytuacji przy śniadaniu. Wyskoczyliśmy mianowicie z hotelu rano o siódmej do pobliskiej bambusowej chaty na śniadanie i z całkiem obiecująco wyglądającego menu zamówiliśmy dwie jajecznice i omleta, oraz dwie kawy i sok pomarańczowy. Niby proste zamówienie ale Laotanka notowała je skrzętnie w notesie, po czym wsiadła na rower i odjechała w stronę miasta. Domyśliliśmy się że pojechała po zakupy bo w jej garkuchni dostrzegliśmy jedynie jedno jedyne jajko. Minęło 15minut i zrobiło się trochę nieswojo, bo ani widu ani słychu po naszym śniadaniu ani właścicielce przybytku. Naraz zajechał przed restauracje skuter z dwoma Laotańczykami. Jeden kierował, drugi w obu dłoniach trzymał filiżanki z gorącą kawą. Zsiedli i podali nam do stołu dymiącą kawę w filiżankach z napisem capuccino. Wsiedli na motor i odjechali. Nas zamurowało. Minęło kolejnych 10 minut i panowie zajechali ponownie, tym razem gość z tyłu trzymał dwa talerze z jajecznicą i bekonem oraz chrupiącą bułką. Kilka minut później zajechała również właścicielka knajpy na rowerze z talerzem z omletem w ręku. Wszystko ciepłe, smaczne, jak należy. Jak już wspomniałem, dziś zwiedzaliśmy jaskinie i mieliśmy dużo szczęścia, bo okazało się, że wykupiliśmy sobie wycieczkę za USD13 i ostatecznie byliśmy jedynymi uczestnikami. Mieliśmy więc prywatnego kierowcę i anglojęzycznego przewodnika. Ola, bo tak kazał się nazywać młody Laotańczyk to najlepiej jak dotąd władający językiem Azjata jakiego spotkaliśmy w Laosie. Cała reszta kaleczy strasznie i niewiele rozumie. Dla tych co liczą, że Laotańczycy mogą mówić po francusku ostrzegam, nie mówią. I jeszcze jedno, większość menu w restauracjach w Vang Vieng jest drukowana z jednego szablonu i zawiera podobne pozycje. Trzeba się zdać na łut szczęścia żeby trafić dobrego kucharza bo po menu trudno jest się zorientować. Do jaskiń jechaliśmy około 14km od centrum miasteczka. Pierwsza to Tham Sang - czyli jaskinia Słonia. W zasadzie była to grota z wizerunkiem Buddhy. Żeby się tam dostać należało przekroczyć rzekę. Kładki i mosty przez rzekę Nam Son budują wioski a potem pobierają myto. W zależności od ważności przeprawy może to być od 1000 do 4000Kip. Za wejście do jaskini, przedstawiciel wioski też pobiera opłatę około 5000Kip i do tego jest odrębna cena za wypożyczenie latarki na głowę, tzw. czołówki. Pierwsza jaskini tego nie wymagała, była to w zasadzie duża grota, której nazwa wzięła się od kształtu stalagmitu, który przypominał słonia. Przy wejściu do groty wisiał dzwon, który powstał z pancerza po pocisku amerykańskiej bomby lotniczej. Wioska bidna strasznie, słomkowe ściany domów, łamiące się ogrodzenia, niewykończone domy, po uliczkach między domostwami biegają samopas chude kury i umorusane w błocie świnie. Zajrzeliśmy do jednego lepszego, murowanego domu, w środku były nieotynkowane ceglane mury i rzucony materac na podłodze. That's it. Druga z jaskiń to Tham Hoi czyli jaskinia ślimaka. Ciągnie się ponoć kilkanaście kilometrów, jest szeroka na na 5-6metrów. W środku można iść suchą stopą, ale ściany i sufit są mokre i widać wszedzie nacieki i stalagmity. Jest oczywiście chłodno w odróżnieniu od temperatury panującej na zewnątrz, ale mimo wszystko tak parno że byliśmy mokrzy jak w saunie. Jaskinia jest imponująca. Do trzeciej jaskini musieliśmy zrobić kilkuset metrowy trekking i podejść pod górę. Tham Luob bo tak brzmiała jej nazwa to jaskinia o bardo dużej kubaturze, z wieloma pomniejszymi pomieszczeniami. Bez wątpienia najładniejsza z tych odwiedzonych przez nas, ma przepiekne ściany ze stalagmitami, łuki, firanki skalne tak cienkie, że wyglądają jakby były zasłonami w oknach. Na jednych z takich płatów skalnych nasz przewodnik wygrywał melodie. Dużo przejść pod nawisami, dużo wzniesień i podejść, wszystko pięknie wyrzeźbione przez wodę, co jakiś czas natrafialiśmy na skały z kryształami górskimi. Przepiękne miejsce. Około południa dotarliśmy do water cave, gdzie wskoczyliśmy na znajome już z wczorajszego dnia dętki i wpłynęliśmy do jaskini wypełnionej wodą. Płynęliśmy nią w całkowitych ciemnościach rozjaśnianych naszymi czołówkami około kilometra i tyle samo wracaliśmy. Woda była lodowato zimna i pod koniec marzyliśmy już tylko o tym, żeby jak najszybciej wrócić na słońce. Po powrocie do miasta kupiliśmy sobie bilety na autobus do Luang Prabang. Jutrzejsza podróż potrwa prawie cały dzień bo od 10tej rano do 17tej po południu. To tylko 238km, ale szybciej nic nie jeżdzi. W zasadzie duży autobus klimatyzowany jest tylko jeden dziennie. Wieczór spędziliśmy kąpiąc się w rzece przy miasteczku i na masażu, który był niestety dużo gorszy niż ten w Vientane. Liczymy na sprawne laotańskie ręce w Luang Prabang.

zdjęcia 5

2010-04-07T20:01:00.001+02:00

Laos od środka

2010-04-07T19:45:00.001+02:00
Wczoraj wypiliśmy o jedno Lao za dużo. Ja jeszcze męczyłem się do północy w lobby hotelu starając się coś napisać na blogu wśród trzasków ginących owadów na elektronicznej rakietce ciecia, a Justyna i Zbyszek poszli na górę do pokoju. Kiedy do nich dołączyłem Justyna roześmiana oglądała sobie ostatni odcinek serialu "usta usta" a Zbychu leżał jak zdjęty z krzyża ze słuchawkami na uszach i nie reagował na żadne bodźce. Mozna go było wynieść i wrzucić do Mekongu i by się nie zorientował. Jedziemy teraz małym ciasnym busikiem do Vang Vieng. No właśnie, miał być duży autobus VIP-owski a skończyło się jak zawsze... Najpierw podjechał duży otwarty tuk-tuk i zaczął powoli nabierać ludzi z kolejnych hoteli aby zawieźć nas ostatecznie pod biuro podróży gdzie wsiedliśmy w minibusa. Nasze plecaki jadą na dachu przypięte siatką a na laotańskiej asfaltowej drodze samochód podskakuje jak w wesołym miasteczku. Śmieszna sprawa, bo w pewnym momencie jeszcze w Vientane naraz dogonił nas gość na skuterze i wręczył zaskoczonej parze Amerykanów ich paszporty, które zapomnieli w hotelu. Ich twarze wyrażały zdziwienie a potem nieopisaną wdzięczność, wyrażoną pokaźnym tipem dla Laotańczyka. W busie mamy komplet, międzynarodowe towarzystwo, mamy Francuzkę, jakiegoś białego z laotańską dziewczyną, parę Amerykanów, prawdopodobnie w podróży poślubnej, filipińskiego młodego chłopaka i dojrzałego amerykańskiego faceta, po którym widać że niejedno miejsce już zwiedził. Trzeba przyznać, że miło się z nim gada.16 lat temu porzucił swój kraj i zamieszkał w północnej Tajlandii. Znalazł tam sobie żonę, która prowadzi knajpkę, mają 3 dzieci a on sam uczy w szkole business english. Mówi, że zarabia 25tysięcy bathów miesięcznie czyli około USD750. Filipińczk przed nami otworzył MacBooka i odpalił film - jakąś amerykańską komedię, po kilku minutach pojawiły się sceny z nagą blond-włosą aktorką. Miała piękny, duży silikonowy biust na cały ekran. Koleś się zorientował, że wszyscy obok w autobusie, patrzą się jemu w ekran. Speszył się i co prędzej przełączył na Star Treka. Przed nami zaczęły się góry, droga wije się wąską serpentyną wśród bujnej roślinności. Cała podróż z Vientane zajęła w sumie około 3,5h. Wysadzili nas w samym centrum miejscowości gdzie złapaliśmy tuk-tuka do hotelu. Nie mieliśmy żadnej rezerwacji, ale miejsc noclegowych jest tu bez liku. Miałem wybrany jeden guesthouse , znaleziony na tripadvisorze i na szczęście kiedy dojechaliśmy okazało się że mają miejsca. Miejscówka jest super. Poprosiliśmy o pokoje na pierwszym piętrze i z naszych okien mamy urzekający, cudowny widok na zalesione góry po drugiej stronie rzeki Nom Son. Widoki są po prostu przepiękne, zielona, bujna, imponująca Azja w najczystszym wydaniu. Miasteczko Vang Vieng to bardzo dziwna mieścina. Oryginalnie wioska w środku Laosu, leżąca nad krętą rzeką otoczona z jednej strony wysokimi zielonymi górami. Od kiedy ktoś wpadł na pomysł, żeby zacząć organizować spływy na dętkach od ciężarówek,tzw. tubbing, wioska przeżywa rozkwit. Rozrasta się we wszystkich kierunkach, budują się nowe pensjonaty, hoteliki, knajpy, restauracje.Miasteczko żyje z hord, to chyba najlepsze słowo, którym mogę to zobrazować, z hord młodych ludzi, którzy przyjeżdżają tu żeby bawić się na całego. To niesamowity kontrast z miłującymi spokój, naturę, wyznającymi buddyjską religię Azjatami. Amerykanie krzyczą, śpiewają piją i bawią się w dziesiątkach knajp w centrum wioski, która żyje tylko z turystów. Knajpy oprócz tradycyjnych krzeseł i stołów mają jeszcze podesty wyłożone dywanami i poduszkami , na których się siada w kucki lub po prostu leży. Obowiązkowo w takim lokalu jest jeszcze conajmniej jeden telewizor, w którym lecą powtórki serialu Przyjaciele. W co lepsych lokalach lecą Simpsonowie. Apogeum zabawy znajduje się 4km za wioską, gdzie podjeżdża się tuk-tukiem po uprzednim wykupieniu gumowej dętki i wypożyczeniu gumowego worka na rzeczy. Schodzi się nad brzeg wody a tam pobudowanych jest po obu stronach rzeki z 10 bambusowych barów, z huśtawkami, linami, zjeżdżalniami. Muzyka we wszystkich knajpach wali na maxa, panuje jeden wielki harmider, ludzie skaczą do wody, piją piwo, bawią się jak w dyskotece. Pracownicy barów rzucają do wody napełnione wodą butelki na linkach i przyciągaja do siebie delikwentów na kolejnego Lao. Nad wszystkim górują majestatyczne, wysokie góry. Jedyny minus, że jest potwornie gorąco ale jak się wskoczy do chłodnej rzeki od razu robi się przyjemnie. A jak dodać do tego jeszcze zimne piwo, które można kupić co kilkadziesiąt metrów to już wogóle można poczuć się jak w raju. Woda leniwie płynie, miejscami stoi, w innych miejscach jest trochę szybszy nurt, ale ogólnie dryfuje się bardzo spokojnie. Kiedy wypłynęliśmy już trochę poza obszar imprezowy, można było się ponapawać widokami po obu stronach rzeczy. Nie mogłem oprzeć się wrażeniu jakbym oglądał kadry filmów z dzieciństwa o Wietnamie z serii Rambo albo Zaginiony w Akcji. Lasy bambusowe, przerzucone przez koryto rzeki drewniane wąskie i wysokie mostki, kobiety na brzegu w typowych, bambusowych, stożkowych kapeluszach, nagie dzieci baraszkujące w płytkiej wodzie. Pierwsza godzina w wodzie była ekscytująca, druga przyjemna, ale już w trzeciej zaczęliśmy się niepokoić ile jeszcze można płynąć. Ręce nam się poobcierały o gumową dętkę od machania, bo bez tego płynęlibyśmy cały dzień. W końcu ukazały się zabudowania wioski i mogliśmy wyjść na brzeg. Wróciliśmy do wypożyczalni dętek równo o 18tej czyli spływ zajął nam 3,5h. Żarcie w knajpie wieczorem było szczerze powiem takie sobie. Może za wysoko ustawiliśmy poprzeczkę po wczorajszej uczcie pierogowej w Vientane. Nawet jeśli nie smakowało nam jak zawsze to i tak wszystko zniknęło z talerzy bo byliśmy okropnie głodni. Cały dzisiejszy dzień aż do kolacji spędziliśmy tylko na porannej mrożonej kawie Moccha i jednym rogaliku. Za to w drodze powrotnej do naszej pensjonatu fundnęliśmy sobie u ulicznej sprzedawczyni po naleśniku - Justyna z kokosem a my ze Zbigiem z bananami. Już samo patrzenie jak przyrządza te przysmaki było przyjemnością a samo kosztowanie nalesników to była czysta delicja. Jutro czeka nas od rana eksploracja okolicznych jaskiń. Teraz zapadła u nas już północ, wifi w hotelu ledwo co, ale jednak działa, wieć połączyliśmy się z domem. Bartek, który na chwilę podszedł do Skype'a, powiedział tylko, bawcie się dobrze na wakacjach, dużo wypoczywajcie i pijcie sobie drinki... poczym pobiegł bawić sie z kolegami na podwórku. Co tam będzie ze starymi gadał.

zdjęcia 4

2010-04-06T19:08:00.003+02:00

Krem de la krem

2010-04-06T18:58:00.001+02:00
Dziś kolejny dzień w Vientane. Nie da się ukryć że bardzo intensywny. Po raz pierwszy zorientowaliśmy się, że jesteśmy na wyjeździe dopiero 4 dni a już tyle się wydarzyło. Rano po śniadaniu zmienilismy hotel. Fakt, że na gorszy standard, bo wzięliśmy gorszą jakość, za to dwukrotnie tańszy. Mieszkamy w trójce, jesteśmy z Justyną nowoczesnym małżeństwem i trochę pikanterii się nam przyda, a Zbyszek jest całkiem atrakcyjnym mężczyzną :-) Teraz siedzimy w lobby hoteliku Riverside w Vientane, popijając ze Zbyszkiem duże butelki Lao i sprawdzając pocztę a gość z obsługi biega wokół z elektryczną rakietą tenisową i zabija komary i muszki. Po zameldowaniu się w nowym hotelu załatwiliśmy sobie transport autobusowy na jutro do Vang Vieng a potem wynajęliśmy kolesia z klimatyzowanym samochodem żeby zawiózł nas w trzy miejsca - do Patouxai, do That Luang Stupa i na koniec do Buddha Park. Dziś wedle danych z Yahoo Weather jest w Vientane 39stopni gorąca, odczuwalnych jako 45stopni. Jednym słowem jest potwornie gorąco. Pierwszym punktem programu byl łuk triunmfalny Patouxai. Fajne miejsce, otoczone zadbanymi trawnikami i klombami. Łuk przypomina ten z Paryża, ma siedem pięter na które można się wspiąć. Zrobiliśmy to ale dopiero po wypicu pierwszego Lao tego dnia, bo inaczej w tym upale nie ruszylibyśmy nogą. Po drodze na szczyt wieży trzeba minąć dwa piętra wypełnione bazarowym towarem a sam widok z czubka wieży nie jest szczególnie porażający. Justyna w stolicy Vientane mogłaby zrobić karierę jako modelka, po liczne grono fotografów pod Łukiem zabijało się o jej względy, żeby tylko zachciała zapozować do zdjęcia z Laotańczykami. Przypomina to nam sytuację z przed lat z Pekinu, kiedy każdy chciał mieć zdjęcie z blondynką. Potem pojechaliśmy do That Luang Stupa, największej relikwii i najświętszego miejsca w Laosie. To był creme de'la creme dzisiejszego dnia. Jest to 45metrowej wysokości złocona stupa, która według legend została wybudowana już w 3 roku przed naszą erą a w finalnym ksztacie powstała w 16 wieku. Sam obiekt złoconej stupy razem z krużgankiem jest otoczony kilkoma mniejszymi świątyniami, pięknie zdobionymi, z licznymi figurkami Buddhy. Podobno w zalążkach oryginalnej świątyni znajdowało się żebro Buddhy. Zwiedzanie całgo kompleksu zajmuje conajmniej godzinę. Nie muszę chyba mówić, że dla nas w tym upale była to straszna męczarnia. Na szczęście w okolicznej lokalnej knajpie, zimny duży Lao przywrócił nas do życia. Sam kompleks światyń i oczywiście pozłacana stupa są rewelacyjne i stanowią obowiązkowy program jesli odwiedza się Vientane. Potem pojechaliśmy do Buddha Park, oddalonego od stolicy o około 25km. To mały kawałek ziemi położonej nad rzeką Mekong, który jest wypelniona statuetkami Buddhy i innych Bóstw. Z jednej strony jest to trochę tandeta, z drugiej fajne miejsce. Takie laoskie Las Vegas. Główną atrakcją jest budowla w kształcie dyni, na którą można sie wspiąć. Żeby nie było nierównowagi w przyrodzie, wytrąbiliśmy trzeciego Lao tego dnia i zjedliśmy ryż z dodatkami w lokalnej knajpie nad rzeką Mekong. Po powrocie do Vientane około 3 po południu szybko wrzuciliśmy manele do pokoju i wzięliśmy kostiumy kąpielowe żeby pojec hać do WaterPark. Nazwa parku jest trochę myląca bo w całym kompleksie basenów czynna była tylko jedna zjeżdżalnia i dwa baseny. Reszta rdzewiała, blacha łopotała na wietrze a nowo wybudowany betonowy blok stał pusty. Ale zawsze była to jakaś ochłoda w tym upale. Ludzi było mało, głównie turystów a jazda z wysokiej rury była naprawdę ekscytująca. W drodze powrotnej koleś, który wiózł nas tuk-tukiem i który na początku negocjacjio zażyczył sobie dwukrotnie wyższą cenę niz w końcu uzyskał, pomylił drogi i nie wiedział dokąd nas wieźć, Kiedy w końcu doprowadziliśmy go do celu , uśmialiśmy się wszyscy. Do hotelu wstąpiliśmy tylko na tradycyjną wymianę koszulek i szybki prysznic i zgodnie z obietnica daną sobie zeszłego wieczoru podążyliśmy na masaż. Poszliśmy do tego sameg o lokalu. Zbyszek zachęcony moimi wrażeniami zdecydował się na masaż całego ciała. Traf chcial, że dostał tą samą masażystkę co ja dzień wcześniej. Leżeliśmy oddzieleni tylko bambusowym przepierzeniem i musze przyznać, że nie doszedł mnie żaden jęk z jego strony. Ale na samym początku, już przy myciu stóp zastrzegł, że chce żeby masażystka była dla niego gentle. Mówił w trakcie, że zaciska zęby tylko dlatego, że jesteśmy obok, ale owszem i boli... Znowu było super i wyszliśmy odpręzeni i genialnie wymasowani. Wiem, że tej usługi będzzie mi bardzo brakować w Warszawie. Ponieważ wczorajsza kolacja bardzo nam smakowała, skierowaliśmy swoje kroki ponownie do chińskiej restauracji i zamówliśmy 6 róznych rodzajów pierogów, nie licząc Lao, które jest już chyba oczywiste. Pierogi były z wieprzowiną, wołowiną , warzywami, krewetkami, kapustą i innymi dodatkami. Do tego dostaliśmy miseczki z posiekanym czosnkiem i startą pastą chili. Do tego soya sauce i ocet. Pychota przez duże P. Był już wieczór, około ósmej wieczorem lokalnego czasu i zmierzaliśmy do naszego hotelu przy bulwarze. Wyszliśmy na drogę przy rzece Mekong a tu okazało się, że impreza w Vientane kwitnie w najlepsze. Nad rzeką rozłożone były stragany z ciuchami i biżuterią, torbami, butami a przede wszystkim z licznymi knajpkami powstałymi tymczasowo . Polegało to na tym , że na bambusowym kijku zawieszali gołą żarówkę a wzdłuż nasypu rozkładali dywany i tkane maty a na nich stały niskie stoliczki i poduszki, na których można było się położyć. Bardzo fajny klimat, mnóstwo białych , którzy wyszli coś się napić i zjeść, Nastrój udzielił się i nam i wypilismy tu po kolejnym Lao. Jutro czeka nas przejadz autobusem do Vang Vieng. Jak będzie zasięg to coś skrobniemy, jeśli jeśli nie to dopiero z Luang Prabang.

zdjęcia 3

2010-04-05T17:27:00.003+02:00

Jaja w tropikach

2010-04-05T17:26:00.001+02:00
Świat jest mały. Wczoraj płacąc za hotel dowiedzieliśmy się od recepcjonisty, że jego brat z bratową mieszkają w Warszawie. Jeśli chodzi o święta, minęły zupełnie niepostrzeżenie. Nie zauważyliśmy w Hanoi żadnych oznak obchodzenia świąt wielkanocnych oprócz odległego bicia dzwonów w niedzielę. Dziś lany poniedziałek i zgodnie z tradycją leje od rana. Co prawda deszczyk to taka mżawka poranna, ale mgła była jak gęsta śmietana. Hanoi chyba nigdy nie zasypia. Jadąc przez ciemne jeszcze ulice miasta widzieliśmy pootwierane jadłodajnie, małe sklepiki, ludzi ćwiczących w parkach tai-chi. Bazary warzywne i kwiatowe pod miastem tętniły życiem o 6rano, na ulicach dojazdowych do miasta setki motocyklistów obładowanych towarem. Nasz taksówkarz stawił się punktualnie przed hotelem, w jego samochodzie nie działał prędkościomierz, czujnik temperatury, klima i Bóg wie co jeszcze. Ale auto jechało i do tego radio grało jak należy. Zatrzymaliśmy się na stacji benzynowej zatankować paliwo. Menedżerem była młoda kobieta, zamiast pawilonu jak jest u nas, miała wystawione biurko między dystrybutorami paliwa. Na biurku oprócz papierów i kalkulatora stały pusty kufel po piwie i szklanka z pastą i szczoteczką do zębów. Samolot do Vientane odlatywał o 8:30 rano. Vietnam Airlines spisał się na medal bo doleciał bezpiecznie do celu i dowiózł wszystkie bagaże. Z gazetki pokładowej dowiedziałem się, że w czerwcu dołączy do aliansu Sky Team, który zdaje się zagarniać do siebie coraz lepsze linie lotnicze... No i skończyły się żarty. Po bazarowym, chłodnym Wietnamie zaczęła się w końcu prawdziwa Azja. Wysiedliśmy z samolotu i buchnął w nas żar. Pilot mówił, że jest 30stopni, po przyjechaniu do hotelu okazało się, że jest już 36stopni a była dopiero 10rano. Wzięliśmy prysznic, wyszliśmy z hotelu i po 10minutach lał się z nas pot równymi strumieniami. Vientane, choć to stolica państwa, to w sumie małe miasteczko, liczy około 300tysięcy mieszkańców. Centrum i większośc atrakcji można zwiedzić pieszo. W oczy rzuca się od razu kilka różnic z Wietnamem. Język przypomina bazgroły tajskie, czyli kompletnie niezrozumiałe dla nas. Jest więcej zieleni, bujnej roślinności, łądnie utrzymanych żywopłotów, palm i kolorowych kwiatów. Na ulicach panuje względny porządek, kierujący pojazdami trzymają się swojego kierunku jazdy i pilnują świateł, których jest całkiem sporo na skrzyżowaniach. W telewizji lecą piosenki karaoke, podobnie jak było w Kambodży, poza tym seriale grane z taką samą swadą i genialną grą aktorską jak nasze "M jak miłość " Obsługa w knajpach jest serdeczna i usłużna, wita i żegna nas złożonymi rękami, czego nie było w Wietnamie. Na napiwki reagują zdziwieniem. Jest w miarę schludnie, czysto i porządnie. O zgrozo na ulicach powiewają czerwone flagi z żółtym sierpem i młotem. Na duży plus trzeba uznać że piwo Lao występuje w butelkach 650ml. Ceny niestety są równe lub nawet wyższe niż w Wietamie. Dziewczyny w Laosie są dużo ładniejsze niż w Wietnamie zarówno z urody jak i zachowania, noszą się dosć tradycyjnie i są skromne. Hotel mamy super, zupełnie przypadkowo go znalazłem i zarezerwowałem w sieci, ale na jutro nie mają już miejsc, bo są overbooked. Będziemy czegoś szukać na mieście. Wymieniliśmy kasę i mimo obezwładniającego upału poszlismy zwiedzać. Na pierwszy ogień That Dam Stupa, duży kamienny obelisk, zaraz obok amerykańskiej ambasady. Stamtąd przeszliśmy główną aleją Avenue Lanexang, która z jednej strony od rzeki Mekong zamknięta jest prezydenckim pałacem a od drugiej łukiem triumfalnym Patuxai, który upamiętnia Laotańczyków poległych w wojnach. My skierowaliśmy sie do kompleksu świątyń Ho Pra Keo oraz zaraz po drugiej stronie ulicy Wat Sisaket. Zresztą po drodze z hotelu do tego kompleksu napotykaliśmy na każdym rogu mniejszą lub większą czerwono złotą świątynie. Trochę nas prześladował pech, bo zaszliśmy na miejsce na 12tą, akurat kiedy zaczęła się godzinna przerwa. Zamiast siedzieć pod palmą i wytapiać z siebie ostatnie fałdy tłuszczu powlekliśmy się ostatnimi resztkami sił do najbliższej knajpy na zimnego Lao. W restauracji miejscowa Laotanka błędnym wzrokiem szalonej szamanki wpatrywała sie w nas szukając okazji do zaczepki, chwilę potem wszedł jakiś koleś sprzedający gumy i naraz zaczął dotykać i szczypać Zbyszka a potem mnie. Dziwne zwyczaje. Świątynie do których się wróciliśmy po południu to Wat Sisaket, najstarsza w mieście, z 1818 roku, składająca się ze światyni i okalającego ją krużganka, w których znajduje się ponad 2000 posrebrzanych i glinianych figurek Buddhy. Po drugiej stronie ulicy Ho Pra Keo (lub Haw Pha Kaew) to królewska światynia w której przechowywana była słynna figurka jadeitowego Buddhy, teraz znajdującego się w Bangkoku. Justyna nie jadła nic od rana, twierdząc że nie jest głodna. Fakt w taki gorąc jedyne o czym marzyliśmy to woda i cień. Ale bez przesady, po południu zmusiliśmy ją do wejścia do restauracji i zamówiliśmy jej coś do jedzenia a dla siebie do piwa pizze na dwóch. Pizza okazała się mieć sadzone jajko na wierzchu. Jaja w tropikach. Zeszliśmy miasto Vientane wzdłuż i wszerz, to niewielka miejscowość, bez specjalnie nic ciekawego do robienia. Miasto położone jest nad rzeką Mekong, która przepływa kilkaset metrów od naszego hotelu, ale jest na tym odcinku płasko i bezbarwnie. Wieczorem hit wieczoru, masaż po laotańsku. Zaszliśmy w trójkę do lokalu, Zbyszek i Justyna zapodali godzinny masaż nóg, który jak się okazał pózniej obejmował również masowanie ramion i szyi. Ja wziąłem godzinny masaż całego ciała a zaopiekowała się mną malutka, sięgająca mi do ramion Laotanka. Różniło się to diametralnie od wczorajszego w Wietnamie. Zaczęło się od umycia stóp w misce z ciepłą woda i mydłem. Potem przeszliśmy do pokoiku z bambusowymi ściankami i płaskim materacem na ziemi. Odbyło się bez olejków i nacierania, za to po godzinie czułem się jakby mnie przepuszczono przez wyżymaczkę. Nie mam pojęcia skąd ta dziewczyna czerpie siłę ale mogłaby chyba siłować się na ręke z Pudzianem. W każdym bądz razie nacisnęła każdy kawałek mojego ciała, naciągnęła mi ręce i nogi, ugniotła okolice kręgosłupa i szyję jak ciasto na pizze. Muszę się przyznać, że raz aż zawyłem z bólu jak mi masowała uda. Dla porównania wczoraj mało co nie zasnąłem w Hanoi. Zbyszek i Justyna potwierdzili, że u nich też było mocno i ostro. Rewelacja, to był jeden z najlepszych masaży jakich doświadczyłem w życiu, a co za tym idzie jeden z najciekawiej i najprzyjemniej spędzonych Lanych Poniedziałków. A teraz uwaga, godzinny masaż kosztował 35,000Kip czyli w przeliczeniu na złotówki 13złotych....Zamierzam tu jeszcze jutro wrócić. Masaże zresztą sa tu nieodzowne bo brzuchy nam rosną w zatrważającym tempie. Dziś wieczorem do naszej listy ulubionych smakołyków dodaliśmy chińskie pierogi nadziewane mieloną startą bardzo drobno wołowiną wymieszaną z posiekanym zielonym selerem. Ciasto jest delikatne, prawie przeźroczyste i pierogi smakują najlepiej świeżo wyjęte z wody z dodatkiem posiekanego czosnku i polane sosem sojowym. Genialne :-) Zapadł wieczór, na zewnątrz nadal gorąco, wróciliśmy do hotelu żeby się w końcu po raz pierwszy wyspać na tym wyjeździe.

zdjęcia 2

2010-04-04T17:24:00.003+02:00

Jedzenie i picie

2010-04-04T17:22:00.001+02:00
Nie chce pisać tylko o jedzeniu i piciu ale tak naprawdę to najlepsze co można robic w Hanoi, a kolację zjedliśmy dziś złożoną z siedmiu głównych dań. Może jeszcze wart uwagi jest masaż choć ciut jednostajny. Rano po śniadaniu co prawda poszliśmy nad jezioro żeby zobaczyć świątynie Ngoc Son (Jade Mountain Temple), ale nie wprawiła nas w zachwyt. Ot stara światynia z mosiężną figurą wielkiego żółwia, który wedle legendy połknął prastary srebrny miecz podarowany przez Bogów, którym wietnamski władca wygnał Chińczyków. Przed świątynia zgodnie ze z wyczajem stoi wielki żelazny kocioł, w który wtyka się zapalone trociczki. Dzikie tłumy wędrują do tego miejsca, robiąc sobie zdjęcia na czerwonym drewnianym mostku. Byliśmy w kilku biurach podróży , których sa tu setki, żeby wykupić sobie wycieczkę do zatoki Halong. Ceny wycieczki, rzeczywiście połowę tańsze niż w internecie , ale i tak ceny wahają się miedzy 50$ a 300$ za praktycznie ten sam program. Niestety musimy zdać się na ślepy los bo niewiadomo komu tu zaufać. Zarezerwowaliśmy sobie miejsca za tydzień w jednym z biur i możemy teraz tylko trzymać kciuki, żeby nas nie oszukali. O 15tej czasu miejscowego obwiązkowo zasiedliśmy w knajpce żeby obejrzeć Grand Prix Malezji i kibicować Kubicy. 3 wypite Tigery zrobiły sobie i Kubica niesiony na fali naszego dopingu był czwarty. Justyna nie uczestniczyła w oglądaniu Formuły 1, co mnie nie dziwi, bo w domu tego też nie robi, wybrała się za to do salonu masażu naprzeciwko. Wróciła rozpromieniona i zrelaskowana, czym nas zachęciła do tego samego. Poszliśmy ze Zbyszkiem na godzinny masaż całego ciała. Zajęły się nami drobne Wietnamki, głowę niższe od nas i dobre 50kg lżejsze. Wrażenie ogólne przyjemne, zwłaszcza że masaż był wykonywany w pewnym momencie gorącymi kamieniami. Po takim masażu krew zaczęła od razu szybciej krążyć w naszych żyłach. Taki jednogodzinny masaż w salonie w centrum Hanoi kosztuje 10$. Generalnie oprócz tych drobnych przyjemności w ciągu dnia to włoczyliśmy się po uliczkach starego Hanoi zwiedzając bazary z warzywami, kwiatowe, oglądając sklepy z wyrobami z jedwabiu. Dla lubiących zakupy i buszowanie po sklepach Hanoi to raj. Poszczególne kwartały kilku ulic mają swoją specyfikę, są dzielnice ze sklepami tylko z zabawkami, są tylko z okularami, albo tylko z obrazami i pamiątkami dotyczącymi partii komunistycznej. Jak dotąd możemy stwierdzić, że w Hanoi jest bardzo fajnie, ludzie sa mili, usłużni, sympatyczni. Jest bezpiecznie, w miarę tanio. Gdyby jeszcze była słoneczna bezchmurna pogoda byłoby idealnie. Jutra wstajemy wcześnie rano o piątej i lecimy do stolicy Laosu - Vientane.

zdjęcia 1

2010-04-04T05:51:00.004+02:00

Wielkanoc w Hanoi

2010-04-04T05:43:00.003+02:00
Na śniadanie wielkanocne zjedliśmy dziś jajecznicę z trzech jajek, do tego bułkę wielkości bochenka chleba, popiliśmy sokiem ze świeżo wycisniętych pomarańczy i kawą po wietnamsku o posmaku orzechowym z gęstym skondensowanym mlekiem. Z maleńkiej jadalni na siódmym piętrze hotelu rozpościerał się widok na jezioro Hoan Kiem. Pogoda pochmurna, co chwilę pada leciutki deszczyk, który w żadne sposób nie przeszkadza. Temperatura jest iście wiosenna, około 22-25stopni, bardzo przyjemnie, zupełnie nie jak w Azji. Lot z Warszawy przez Paryż i Bangkok przebiegł bez komplikacji, aczkolwiek był męczacy, mało miejsca, kiepskie jedzenie, co chwila goraco lub zimno. Na lotnisku w Hanoi czekał na nas kierowca. Jazda z lotniska do centrum miasta zajela nam godzine i byla niezlym przezyciem, zwlaszcza dla Zbyszka nieprzywyklego do azjatyckiego stylu jazdy. Nasz kierowca nie jechal specjalnie szybko, za to zupelnie wbrew regułom, pod prad, zjezdzajac z lewa w prawo, mijajac wysepki posrodku jezdni z drugiej strony itp. Smielismy sie w glos dopingujac kierowce. Nie na darmo mowi sie na balagan saigon. Na ulicach Hanoi, pelnym motocykli, skuterow, rikszy i rowerow panuje jeden wielki saigon. W hotelu mala sciema, bo po przyjezdzie okazalo sie, ze maja dla nas pokoje, owszem ale w innym hotelu, co prawda tylko 50metrow dalej, ale obrazuje to w pewien sposob sposob ich myslenia i postepowania. Nie można miec do nich zaufania niestety. Szybko wzielismy przysznic, wskoczyliśmy w świeże ciuchy i wyszliśmy na miasto. Old Quarter, dzielnica w której się zatrzymaliśmy to platanina uliczek, pelnych sklepików, hotelików, biur podróży i knajpek. Charakterystyczne jest to, że fronty budynków sa bardzo waskie, za to głębokie. Zapachy dochodzace z ulicznych knajpek nie pozwoliy nam sie dlugo walesac po uliczkach o pustym zoladku. Szybko znalezlismy fajna knajpke na pierwszym pietrze kamienicy, widoczna na zdjeciu i zamowilismy zimne wietnamskie piwo Hanoi a potem dla porownania Halida i do tego a jakzeby inaczej saigonki warzywne. Potem ryż z warzywami i wieprzowine słodko kwasna. Palce lizac. Już wiemy, ze warto bylo tu przyjechać , choćby ze względu na jedzenie. Ceny sa umiarkowanie niskie. Piwo półlitrowe w knajpie kosztuje około 1$, obiad około 3$, hotel ze śniadaniem w zależności od jakości 20-30$. Wieczorem poszliśmy na Night Bazaar, ciagnace się na długości kilku ulic stragany z wszelkim badziewem azjatyckim, głównie koszulki Gucci, Calvin Klein, Gap i inne znane marki po 2$, paski skórzane Dolce Gabbana po 1$, buty, klapki i inne świecidełka. Taki nasz stadionowy bazar. Potem obeszliśmy jezioro w kółko, to takie miejsce dla romantycznych par, wszystkie ławeczki przy wodzie zajęte były przez przytulone pary. Pośrodku jeziora na wysepce znajduje się podświetlona na biało chińska pagoda. Zakończyliśmy dzień o północy na werandzie knajpki przy naszym hoteliku, jedzac smazone kalmary w sosie czosnkowym i pijac piwo Tiger. Justyna opuściła nas wcześniej, bo oczy jej się zamykały ale jak my ze Zbyszkiem doszliśmy do naszego hotelu okazało się, że jest zamknięty na 4 spusty, kraty zaciagnięte, światła pogaszone. Musieliśmy budzić ciecia, który z kolega rozłożyli już koce i poduszki na podłodze w recepcji. Spaliśmy bardzo dobrze, poranek dzisiejszego dnia jak już wspomniałem powitał nas pochmurnym niebiem. Zaraz wyruszamy na zwiedzanie miasta.

Preludium

2010-03-31T23:58:00.001+02:00

Do wyjazdu pozostał już tylko jeden dzień. Jak zwykle nasze przygotowania, pakowanie się jest w powijakach, zwłaszcza, że po drodze z pracy kupiłem sobie nowy thriller Tess Gerritsen "Nosiciel" i czekając na transport do domu zacząłem go czytać a teraz nie mogę się oderwać. Jakoś damy radę w ostatniej chwili. Plan wstępny wyjazdu mamy nakreślony. Musieliśmy zrezygnować z ambitnego planu zwiedzania, kiedy okazało się, że w Laosie autobus na przejechanie 168km. potrzebuje 7-8 godzin. Będziemy więc zwiedzac bardziej lajtowo. Tak zresztą zakładaliśmy od początku, miało być słońce, zimne piwo, piękne widoki, smaczne jedzenie i masaże. Nie da się ukryć, że udziela się trochę nastrój zbliżającego się wyjazdu, taki lekki reisefieber, plecak wyciągnąłem a Justyna poprasowała sobie t-shirty. Na więcej nie mamy już dziś sił. Czuje już na podniebieniu smaki wietnamskiej kuchni, ale żeby tego skosztować musimy odbyć w piątek 21 godzinną podróż do Hanoi. To będzie długi Wielki Piątek.